Familie Plomteux-Verhelst in Oregon

Terug van weggeweest

2011-06-23T14:31:00.000-07:00

We zijn terug in Belgie... Niet voor even, maar voorgoed. Nu ja, voorlopig toch, he... ;-)
.

Eerst was er nog Thomas' graduation op 10 juni. Best wel eens grappig om te zien hoe dat er in de VS aan toegaat (met kostuums en dergelijke). En zoals reeds vermeld was Thomas "commencement speaker", en dus moest hij voor een publiek van meer dan 1000 mensen een 10-tal minuten spreken. Best wel spannend, maar te horen aan de reacties tijdens en na de ceremonie heeft hij het er goed van afgebracht.

En daarna was het verhuizen geblazen. Op enkele dagen tijd verkochten we de laatste grote stukken van onze inboedel, en verscheepten we de rest naar Belgie. Op donderdag 16 juni moesten we immers uit ons appartement. Aangezien we pas een vlucht naar Belgie hadden op 20 juni, moesten we nog een aantal daagjes onderdak zien te vinden. Nico en Allison waren zo lief om hun huis met ons te delen, en om onze (voorlopig) laatste etmalen in Oregon mee kleur te geven. We zullen ze missen, maar zijn vastbesloten om ze snel nog 's te gaan bezoeken.

De vlucht was geen pretje met onze drie kapoenen, maar met mammie erbij konden we toch weer overschakelen van een "zone defense" naar een "one-on-one defense". En de delegatie die ons in Schiphol stond op te wachten, maakte ook veel goed.

En wat zijn nu zo onze eerste indrukken, nu dat we terug in Belgie zijn? Dat het hier toch maar pover gesteld is met mobiliteit en dienstverlening. Misschien moet er maar eens iemand voorstellen om een grote brug te bouwen in Antwerpen, zodat de huidige doorgangswegen ontlast worden. Of misschien kunnen we de procudere vereenvoudigen om "Amerikaanse" expats te domicilieren (een soort van snel-(terug-)Belg-wet?). Over de politieke situatie zullen we maar zwijgen, zeker?

En toch voelt het goed om weer "thuis" te zijn...

Mammie to the rescue

2011-06-10T10:18:00.000-07:00

We konden het niet meer aan... ;-)
.
Emma die niet naar de kribbe mocht vanwege haar gebroken arm. Thomas die in de laatste rechte lijn zat van zijn MBA, veel deadlines had, en vaak 's avonds les had. Marian die haar job bij Intel moest afronden, en tegelijk al haar nieuwe job probeerde vorm te geven, en natuurlijk de verhuis...

Onze mammie (Thomas' moeder) had maar een woord nodig om een vlucht richting Portland te boeken, en ons uit de nood te helpen. Ze is nu al een drietal weken bij ons. Ze past op Emma, en helpt ons met de strijk en dergelijke. Wat een verlichting :-)

Ondertussen loopt het hier echt wel een beetje op z'n einde. We zijn volop onze inboedel aan het verkopen. Marie had gisteren haar "graduation party" op de kribbe, en Thomas heeft de zijne vanavond. Hij is wel een beetje zenuwachtig, want zijn medestudenten hebben hem genomineerd als "commencement speaker". Als dat maar goed afloopt...

Het wordt tijd dat we terugkomen...

2011-05-17T23:03:00.000-07:00

60% van ons gezin verjaart tussen eind april en half mei, dus we hebben de afgelopen weken een hele rits feestjes gehouden, cadeautjes geopend en cakes gegeten. Laura's verjaardag vierden we in huiselijke sfeer, maar Emma was het natuurlijk aan haar uitgebreide vrienden- en kennissenkring verplicht om een party te geven bij Pump-it-up. Een paarse Barbie-cake was een van de uitschieters tijdens dit evenement.

Voor Marians verjaardag hadden we afgelopen zaterdag samen met Nico en Allison een feestje georganiseerd, aangezien Allison ook net een jaartje ouder was geworden. Het werd een heel leuke dag die helaas in mineur is geeindigd. Emma had, ondanks herhaaldelijke waarschuwingen van mama en papa, het niet kunnen laten om zotte spelletjes te spelen op en rond de zetel. Tegen het einde van het feestje is ze dan heel ongelukkig van die zetel gevallen en heeft ze haar elleboog gebroken. De rest van het weekend hebben we dus doorgebracht in het hospitaal. Emma ziet, ondanks de medicatie, toch wel af, en moet voorlopig thuisblijven. Alles komt normaal gezien wel weer goed. We zullen maar hopen dat ze ervan leert, maar dat dachten we vorige keer ook natuurlijk...

Tot slot nog dit. Voor velen onder jullie is het wellicht geen verrassing meer, maar op 21 juni verhuizen wij weer naar Belgie. Marian gaat terug naar de K.U.Leuven als onderzoekster, en Thomas begint als project manager bij KBC. Er staan ons drukke weken te wachten, maar we kijken erg uit naar dit avontuur. We zullen natuurlijk vele mensen (en in mindere mate ook zaken) toch wel hard missen. Voor de meeste lezers van deze blog: Tot weldra! Voor sommigen: Tot ziens!

Fancy Emma, fancy Marie

2011-04-08T09:57:00.000-07:00

Marie en Emma zijn tegenwoordig erg grote fans van de boekjes van “Fancy Nancy”. Fancy Nancy is een meisje dat heel graag fancy wil zijn in alles wat ze doet. Haar familie is echter helemaal niet fancy en ze leert ze dan ook meer fancy te worden, door “accessoires” te dragen en af en toe een Frans woord te gebruiken.

Marie en Emma willen nu natuurlijk ook fancy worden. Zo schoten we onlangs deze foto van onze uitgedoste “Fancy Emma”. Marie op haar beurt claimt nu trots viertalig te zijn: Nederlands, Engels, Spaans (op de kribbe leerde ze “ola” en een paar andere woordjes) en nu dus ook Frans (“merci” is zowat haar volledige Franse woordenschat).

“Fancy Nancy” is natuurlijk niet echt iets van onze kindertijd, maar tegenwoordig zien we onze kindjes ook vaak genieten van speelgoed waar wij vroeger ook mee speelden. Het brengt herinneringen terug aan spellen die we al lang vergeten waren. Zo is Marie momenteel dol op het spelletje “Loco”. Het is ook grappig om aan het einde van een aflevering Tik Tak (op DVD) de tekst “BRT, 1983” te zien verschijnen...

Kindjes-update

2011-03-08T23:31:00.000-08:00

We delen graag enkele recente mijlpalen ten huize Plomteux met jullie.

Laura kan sinds een kleine maand kruipen. Hoewel we heel fier zijn op haar, maakt dat het leven van mama en papa er natuurlijk niet simpeler op. Voordien dienden we er gewoon voor te zorgen dat een zone van zowat 1m diameter rond Laura vrij bleef van Marie en Emma’s speelgoed. Dat speelgoed is namelijk meestal niet baby-proof en heeft vreemd genoeg de neiging om zich over het hele huis te verspreiden. Laura heeft ook een voorliefde voor “elektrische kabels” (video-kabels, audio-kabels, seriele kabels,...). Waar ze er ziet liggen, kruipt ze ernaar toe en ze zou ze nog liefst van al opeten. Als dat geen elektronisch ingenieur wordt... ;-)

Ook Emma heeft groot nieuws. Zij heeft geen pamper meer nodig, overdag noch ’s nachts. Fijn voor ons om weer maar een kindje meer in de luiers te hebben. Emma zingt ook heel graag en kan eigenlijk (in tegenstelling tot haar mama en haar grote zus) echt goed op toon zingen. Haar beste vriendinnetje op de kribbe heet Molly.

Marie tenslotte ontwikkelt zich tot de artiest van de familie. Zij tekent enorm graag en levert dagelijks echte kunstwerkjes af. Mama kleeft ze tegenwoordig op haar laptop, wat Marie natuurlijk erg fier maakt. Daarnaast begint ze voor een 4-jarig al verdacht veel grote-meisjes manieren te vertonen: “Deze schoenen passen niet goed bij mijn rokje.” Of: “Kijk mama, dat is Hannah Montana” (denk de uitspraak van “Hannah Montana” met een zwaar Amerikaans accent).

Verder gaat het goed met ons, al slorpen de Portland State University en Intel veel tijd op. In de weekends proberen we tijd vrij te maken voor uitstapjes met de kindjes, en met vrienden. Zo gingen we vorige week naar een basketbal wedstrijd van de Blazers met Nico, Allison, Thomas en Amy. De match was ongelooflijk spannend met een driepunter van Portland die in de laatste seconde zorgde voor een gelijkspel, en dus overtime. Na 5 extra minuten nagelbijten wonnen onze Blazers met 1 punt verschil. Het hele stadium vierde feest... Vorige vrijdag stond een bezoek aan een bar, “Jubitz”, op het programma. We vierden er Nico's en Thomas’ verjaardag met enkele vrienden. Live country muziek en dansende cowboy-Amerikanen konden natuurlijk niet ontbreken.

Marie en Emma zijn tegenwoordig veel gevraagde gasten op de verjaardagsfeestjes van al hun vriendjes, wat ons wekelijks wel eens naar Pump-It-Up (springkastelen), PlayDate PDX (binnenspeeltuin) of Al’s Family Fun Center (bowling alley) brengt. Natuurlijk zijn pizza EN cake EN frisdranken steeds van de partij op deze uitspattingen.

Feestdagen

2011-01-17T21:00:00.000-08:00

De feestdagen zijn weeral voorbij gevlogen, en voor we het beseffen, zijn we een maand verder...

In tegenstelling tot vorig jaar, vierden we Kerstmis en Nieuwjaar deze keer hier in de VS. Eigenlijk deed het wel eens deugd om niet gedurende twee weken van het ene feestje naar het andere te hollen. Kerstavond vierden we op z'n Italiaans bij Stefano en Veronica, en Oudjaarsavond op z'n Belgisch-Amerikaans bij Nico en Allison. Bij hen maakten we er zelfs een heuse "sleep over" van. Om 22u30 telden we enthousiast af :"10, 9, ... 3, 2, 1, gelukkig Nieuwjaar!!!", en vervolgens konden de kindjes (doodmoe) hun bedje in. Een paar uur later deden we het nog eens over zonder kindjes en met champagne!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

We sloten ons Nieuwjaarsweekendje af met een tochtje naar Mount Hood, een berg op een goed uurtje rijden van Portland. Daar lag heel wat sneeuw, ideaal voor een dagje sleeen, "snow angles" maken, wandelen en warme wijn of chocomelk drinken. ' s Avonds kregen we nog een prachtige zonsondergang cadeau
(met dank aan Allison voor de foto's).

Ondertussen is Thomas' voorlaatste trimester van start gegaan. Naar goede gewoonte overladen de proffen hem weer met werk vanaf de eerste dag. Hij startte dit trimester ook zijn "eindwerk", een project met Daimler Trucks North America. Als Marian dan ook nog voor 5 daagjes naar Mexico moet voor Intel, is dat eigenlijk niet zo grappig met 3 kindjes thuis!

Ballet met een kleine en grote "b"

2010-12-23T22:29:00.000-08:00

In onze vorige blog keken we al reikhalzend uit naar de komst van Sinterklaas en Zwarte Piet. Uit volle borst liedjes zingen richting schoorsteen was dan ook een vaste avondactiviteit ten huize Plomteux eind november en begin december (zie filmpje). De goedheilige man en zijn trouwe (maar knettergekke) dienaar stelden ons dan ook niet teleur, en brachten op de ochtend van 5 december allerlei lekkers en ook wat nieuw speelgoed, waaronder een echt schoolbord waarop je met krijt en wasco's kan schrijven.

Nog diezelfde dag hadden we een afspraak met de Sint en twee van zijn Pieten in levende lijve. Alle kinderen in Portland die de Sint kennen (voornamelijk dus met Hollandse roots) waren eveneens uitgenodigd. Marie en Emma waren wel wat onder de indruk van hun eerste echte ontmoeting met Sinterklaas, maar hielden zich kranig. Een mooi cadeautje was hun beloning.

Marie had in december ook haar voorlopig laatste balletles, en die was open voor ouders en andere supporters. Marie had met een aanhang van zes personen veruit de grootste fanclub, en haar prestaties waren naar verhouding. We waren heel trots op onze prima ballerina. Maar... het zou kunnen dat je een ouder moet zijn om dit ten volle te apprecieren. Oordeel dus zelf aan de hand van bijgevoegde filmpjes.

Op 7 december was Thomas' laatste "herfst"-examen, en dus was er eindelijk tijd voor het halen van een kerstboom. En wie Thomas een beetje kent, weet dat hij niet met een piepklein boompje thuiskwam. Nog een geluk dat je zoiets op het dak van je auto kan binden, of hij had daar schoon gestaan met zijn boom in de regen. Het versieren van de boom was natuurlijk ook heel leuk.

Ons voorlopig laatste wapenfeit was een reisje van drie daagjes naar Leavenworth, Washington. Een compleet dorp in Bavarische kitsch-stijl, en een perfect decor om wat stoom af te laten en te bekomen van een vermoeiend 2010. Wij hebben er genoten van gastronomische etentjes, trekharmonica in lederhosen, en sleeen in het bos. Terug in Portland, werd het weekend stijlvol afgesloten met een heuse balletvoorstelling (De Notenkraker Suite van Pjotr Tsjaikovski). Onze meisjes wreven zich de ogen uit.

Zalig kerstfeest en gelukkig nieuwjaar!!!

Thanksgiving

2010-11-26T20:25:00.000-08:00

Vorig weekend vierde men in de VS "Thanksgiving", een van de belangrijkste feestdagen van het jaar. Iedereen trekt dan naar familie of vrienden om te vieren. Marian en de kindjes genoten van een extra lang 4-daags weekend (Thomas moest weeral studeren). Wij mochten dit jaar, samen met een paar andere vrienden, aanschuiven aan de feestdis van Nico en Allison. Het was weer een supergezellige dag met interessant conversaties, (veel) lekkere wijn, heerlijk eten, en natuurlijk ... een gigantische kalkoen (in onze ogen toch gigantisch, naar het schijnt viel het naar Amerikaanse normen nogal mee). Herinneringen werden ook opgehaald aan onze eerste Thanksgiving hier, twee jaar geleden. Ook toen werden we uitgenodigd door Nico en Allison, die ons (op een ontmoeting in de Intel cafetaria na) eigenlijk nog helemaal niet kenden. Niet te geloven dat we op twee jaar tijd zulke goede vrienden geworden zijn!

Dat weekend bracht spijtig genoeg ook slecht nieuws: onze auto had het begeven. Allison was zo vriendelijk om haar Jeep te lenen in afwachting van de herstelling... Een weekje intensieve zorgen in de garage en een flinke hap uit ons budget later, is onze Ford weer thuis.

Thomas zit nu in de laatste rechte lijn van het trimester: Nog 1 examen te gaan. De laatste loodjes... Daarna trekken we een paar daagjes de bergen in naar Leavenworth", een dorpje in Washington dat heel trots is op zijn Bavarische roots. Het is gekend voor zijn houten huisjes, kerstverlichting, sneeuw,... We gaan er een paar daagjes de kerstsfeer opsnuiven.

De kindjes doen het intussen heel goed! Laura kan al flink rechtzitten en zit dan ook elke avond fier mee aan tafel in haar hoge stoel. Ze proest het uit wanneer de andere meisjes gekke bekken naar haar trekken. Ze is een hele vrolijke baby. Alleen eten doet ze nog altijd niet zo goed (maar wij zijn al lang blij dat ze zo goed slaapt...).

.
.

Emma gaat tegenwoordig flink op het potje (met af en toe nog accidentjes). Het doet deugd voor mama en papa om weer maar 1 kindje in de pampers te hebben. Marie wordt meer en meer een echt "juffrouwtje", dat heel fier is op haar kledij (met een veto tegen bepaalde T-shirten en truien en een voorliefde voor rokjes en kleedjes en roze). Ze helpt mama en papa wel heel goed met de zorg voor Emma en Laura. Een lieve grote zus!

Tegenwoordig zijn de oudste meisjes ook dol op "koken met mama". Zo bakten we onlangs koekjes en maakten we vandaag yoghurt-ijsjes en pannenkoeken (zie foto's).

Nu is het spannend afwachten of de Sint speciaal voor Marie, Emma en Laura in zijn stoomboot de oceaan zal oversteken...

Oktober-stress

2010-10-23T21:06:00.000-07:00

Jullie zullen je wel afvragen of wij hier nog leven. Of misschien denken jullie dat ons internet al twee maanden kapot is. Het probleem dat wij momenteel ondervinden is echter van een andere aard: Sinds Thomas terug naar school gaat, en de kindjes naar de kribbe, is ons leventje weer in een stroomversnelling terecht gekomen. We hebben het zo afschuwelijk druk met werk en studies dat het soms niet meer grappig is. Maar ja, we overleven het wel. Al schiet de blog er dan soms over... ;-)

Onze kindjes worden langzaamaan groot. Emma gaat tegenwoordig zonder pamper naar de kribbe, en Laura is al 6 maand en een flinke groentenpapeter geworden. Marie hield vandaag een super-Amerikaans feestje voor haar 4de verjaardag bij Pump-it-up. Dat is een locatie met een 10-tal springkastelen waar de kindjes zich een uurtje kunnen op uitleven. Nadien kan er verjaardagscake gegeten worden, en cadeautjes opengemaakt. Het zal jullie wellicht niet verrassen dat "prinsessen" het overheersende thema was tijdens dit festijn.

Ook dit jaar zijn we weer als goede Amerikanen onze pompoen voor Halloween gaan uitkiezen op Sauvie Island. Samen met Nico en Allison maakten we er een leuke uitstap van. Enkele hoogtepunten aldaar waren de cow-train en het corn ma(i)ze.

Laura's vermaanddag

2010-09-04T23:39:00.000-07:00

Een tweetal weekjes geleden vierden we Laura's 4e vermaanddag. Traditiegetrouw gebeurde dit met een gebakje met 4 kaarsjes en een kroon. Dezelfde kroon die Marie en Emma ook droegen op hun 4e vermaanddag. Door de gebeurtenissen vorige week was het er niet van gekomen hierover te bloggen. Onderstaande foto's en vooral het filmpje willen we jullie echter niet onthouden.

Onder het filmpje kunnen jullie tenslotte Marie (links) en Emma (rechts) zien op hun 4e vermaanddag. Op wie lijkt Laura?

Superwoman Emma

2010-08-25T19:59:00.000-07:00

In deze blog delen we ons wel en wee met het thuisfront. Als we dan plots, zoals gisteren 24 augustus, de schrik van ons leven beleven, vinden we dat we dat hier moeilijk kunnen doodzwijgen. Het is wel met een gevoel van schaamte dat we dit bericht plaatsen. Neem een stoel en wees gewaarschuwd dat wat hieronder volgt niet bestemd is voor gevoelige lezers. Het verhaal loopt gelukkig wel goed af.

Rond 19u00 waren Marie en Emma klaar met eten. Wij (Marian en Thomas) nog niet helemaal, en dus vroegen de kindjes of ze al van tafel mochten om wat te spelen. Dat mocht, en Marie en Emma trokken al spelend naar hun slaapkamer. Kort daarna hoorden wij een luide krak, een gil en een harde bons (al kan dat laatste inbeelding geweest zijn). We renden naar de kamer van de kindjes, en zagen onmiddellijk dat Emma dwars door het vliegenraam, naar beneden was gevallen. Van de tweede verdieping (of de Amerikaanse third floor) ...

Thomas rende naar beneden, terwijl Marian "911" belde. Emma zat buiten onderaan het appartement op haar achterste, onbedaarlijk te wenen. Thomas nam haar op en bracht haar mee naar boven (iets wat je wellicht beter niet doet in dergelijke omstandigheden). Marian praatte met de mevrouw van de noodoproep. De zaak werd erg serieus genomen en er werd een ziekenwagen en een brandweerwagen met paramedics gestuurd (omdat men niet zeker was wie er het snelst zou zijn).

Ondertussen bleef de mevrouw aan de lijn en vroeg ze zaken zoals : Was Emma bewusteloos? (neen). Kan Emma handen en tenen bewegen? (ja) Zegt ze dat ze pijn heeft? (ja, aan haar hoofdje). Weet ze haar naam? (ja, en ook die van Marie en Laura). We mochten haar niet laten rondlopen, niets te eten of drinken geven, en moesten haar rustig houden.

Een tiental minuutjes later (de mevrouw bleef de hele tijd aan de lijn) kwam de brandweerwagen ter plaatse met loeiende sirene. Emma had veel schrik van de 4 paramedici in zwart kostuum (ze was net wat gekalmeerd). Na enkele vragen van deze heren, concludeerden ze dat Emma er gezien de onstandigheden goed uitzag, maar dat een rit met de ambulance naar het ziekenhuis, en een volledige checkup aldaar meer dan aangewezen waren. Ondertussen was de ambulance ook gearriveerd. Thomas grabbelde wat spulletjes bij elkaar, en reed mee met de ambulance naar een ziekenhuis gespecialiseerd in traumatologie en kinderen. In de ziekenwagen werd Emma een beetje slaperig, waardoor men aan een hersenschudding dacht (wat later waarschijnlijk toch niet het geval blijkt te zijn).

Eens in het ziekenhuis aangekomen, stond in de Emergency-afdeling een chirurgisch team van ongeveer 15 mensen (dokters, verplegers,...) Emma op te wachten. Thomas was wel wat onder de indruk van dit aantal, de vele vragen, en de werkwijze. Een leidinggevende arts behield het overzicht, gaf instructies aan de crew, en stelde vragen waar nodig.

Emma werd heel omzichtig (met nekband, etc.) verplaatst en aan allerhande tests onderworpen. Haar volledige lichaam, inclusief ruggegraat, ledematen, etc. werd zorgvuldig gescand. Dit alles bracht niets verontrustends aan het licht. Het enige wat men kon vinden waren een paar schrammen op haar rug...

Marian, die nog thuis zat, had ondertussen Veronica en Stefano opgetrommeld om op Laura en Marie te passen, en ook zij ging met de auto naar het ziekenhuis. Bij haar aankomst leek Emma al goed bekomen. Ze was aan het spelen, en was heel blij met de zonnebril en de ijslolly die ze gekregen had. Ze was ook al druk bezig met het charmeren van verpleegsters en verplegers.

Rond 22h15 werd Emma dan van de afdeling spoedgevallen naar een kinderafdeling overgebracht voor een nachtje observatie. Thomas bleef bij haar, terwijl Marian terug naar Marie en Laura trok. Vanmorgen werd Emma dan ontslagen uit het hospitaal. Voor zover we dat kunnen nagaan is ze alweer helemaal de oude. Ze kruipt overal op, pest haar oudere zus als ze de kans krijgt, commandeert haar ouders,...

Klaarblijkelijk heeft ze een zeer goede beschermengel. Ze moet op een struik gevallen zijn, die haar val gebroken heeft. We hopen natuurlijk dat we zoiets nooit meer hoeven mee te maken. We voelen ons best wel schuldig dat we dit niet hebben kunnen voorkomen, en gaan in de toekomst dus waarschijnlijk nog meer "meneer en mevrouw pas op" zijn. We hebben ondertussen "window stops" aangeschaft die verhinderen dat onze ramen meer dan 12 cm open kunnen (misschien dan weer niet zo interessant voor de brandveiligheid).

Marie zei achteraf: "Sorry mama! Het was een accidentje... We zullen het nooit meer doen." Daar houden we ze aan ;-)

Hieronder nog een foto die toont van hoe hoog Emma viel (het linkse raam op de bovenste verdieping). Je ziet ook de struik die wellicht Emma's leven redde, en onze nieuwe "window-stops".

Bezoek van Helena, Wim, Noor, Liesbet, Jeroen, Wouter en een ongenode gast

2010-08-08T14:06:00.000-07:00

Helena, Wim en Noor vertrokken op 23 juli huiswaarts. We denken dat ze hier een leuke tijd hebben beleefd, met het laatste weekend nog een blitz-bezoek aan Crater Lake. Ze zullen ongetwijfeld ook heel blij geweest zijn dat ze Oscar en Clara niet langer hoefden te missen. In september zien we hen allemaal weer terug als we naar Belgie komen!

Het weekend erna was het de beurt aan Jeroen en Liesbet die vanuit Phoenix even (een tweetal daagjes) dag kwamen zeggen in Portland, en dan ook maar meteen een aantal andere plaatsen zoals Seattle, Bainbridge Island, en Olympic Park hebben bezocht. Het was echt gezellig om wat bij te babbelen. We zijn naar de kust getrokken voor een picknick en hebben rondgewandeld in Portland, lekker gegeten, biertje gedronken, ijsje gegeten. Hopelijk kunnen wij hen vroeg of laat ook eens bezoeken in Phoenix.

Onze volgende en voorlopig laatste bezoeker komt vanavond aan. Wouter, een neef van Marian, was al in New York voor een conferentie, en maakt van de gelegenheid gebruik om ons een weekje te vergezellen.

't Is te zeggen, we hebben eigenlijk nog een bezoeker, maar dan wel een ongenode. Sinds donderdag heeft Marie rode vlekken op haar arm (en nu ook rug) die eruit zien als brandwonden (met blaasjes erop). De pediater vertelde ons aanvankelijk dat het om Poison Oak ging. Een zware irritatie die ontstaat wanneer je in aanraking komt met de olie van bepaalde bomen of struiken, en die eigenlijk vooral voorkomt in het Noordwesten van Amerika. Omdat die diagnose geen steek leek te houden, zijn we vandaag dan maar naar de spoedgevallen gegaan, en nu luidt het verdict "shingles" (nederlandse vertaling: gordelroos of zona). Het ziet er niet zo fraai uit, en Marie vreest dan ook voor haar carriere als prinses. We kregen echter te horen dat na een behandeling met anti-virale middelen en steroiden Marie over een vijftal weken normaal gezien weer helemaal de oude zal zijn.

Laura vierde onlangs haar derde "vermaanddag". Ze is weeral goed gegroeid, houdt haar hoofdje al mooi recht en begint meer en meer geluidjes te maken. Spijtig genoeg is het nog steeds geen goede eter, en kan ze ook nog niet zonder haar voeding om 4 uur 's nachts. Haar beste vriendjes zijn Marie en Emma, die haar steeds weer aan het lachen krijgen!

Wonderful Williamsburg Wedding Weekend

2010-07-12T20:40:00.000-07:00

We beseffen tot onze grote schaamte dat het weer een hele tijd geleden is dat we geblogd hebben. De reden is natuurlijk dat we met onze drie kindjes de dagen goed weten te vullen. Bovendien is het hier tegenwoordig een gezellige drukte van bezoekers die komen en gaan. Mammie en pappie zijn ondertussen weer in Belgenland, maar zijn afgelost door tante Helena, nonkel Wim en nichtje Noor. Ook Laura’s meter, Birgit, kwam een weekendje langs om haar metekind te bewonderen.

Waar we natuurljk ook over willen berichten is ons “Wonderful Williamsburg Wedding Weekend”! Eind juni mochten we namelijk het huwelijk van Nico en Allison bijwonen in Coloninial Willimasburg, Virginia. En dit betekende niet een dag feest zoals we dat gewoon zijn in Belgie, maar wel vijf! Mammie en pappie pasten op Marie en Emma in Portland, terwijl wij met Laura naar de oostkust vlogen.

De festiviteiten werden afgetrapt op vrijdag met de vrijgezellenavond (diner), en op zaterdag was er een uitstap naar Busch Gardens, een pretpark. Wij pasten echter voor deze uitstap, aangezien we Laura de hitte (40 graden C) en de verschroeiende zon een beetje wilden besparen, en gingen een kijkje nemen in Colonial Williamsburg. Dit is een historische site en een van de eerste nederzettingen van de Engelse kolonisten in de 18e eeuw. In Colonial Williamsburg kan je een bezoek brengen aan tientallen huizen, winkels, een gerechtshof, capitool, enz. uit de koloniale tijd . Alles is prachtig gerestaureerd. En overal lopen figuranten rond uit de 18e eeuw (beetje zoals in Bokrijk). Zo kan je bv. een praatje maken met Thomas Jefferson, die er in die tijd woonde.

Zaterdagavond waren we uitgenodigd op het “rehearsal dinner”, een typisch Amerikaans gebruik op de avond voor de huwelijksdag: een informele avond onder naaste familie en vrienden. En op zondag was het dan zover: In de namiddag trouwden Nico en Allison in de Presbyterian church van Williamsburg, gevolgd door een prachtig feest in het adembenemende decor van de Colonial Williamsburg Inn. Was dit nu anders dan een Belgisch trouwfeest? Wel een beetje. Zo werd de dansvloer al geopend met een spectaculaire openingsdans van Nico en Allison (zie filmpje) voor het eerste gerecht geserveerd werd. Een ander verschil is dat “bruidsmeisjes” hier geen kindjes zijn, maar de zussen van de bruid en de bruidegom. Een laatste verschil is dat een trouwfeest hier niet tot in de vroege uurtjes duurt. Om middernacht is het mooi geweest, en wordt het feest afgeloten.

Dat laatste was eigenlijk maar goed ook, want de komende dagen stond er nog veel op het programma: Zo waren alle gasten maandagochtend uitgenodigd op een brunch in het huis van Allisons ouders. Tot slot waren we nog welkom in het beach house van de familie in North Carolina voor een korte strandvakantie. Toen we dinsdagnacht weer thuis kwamen, hadden we het gevoel een lange vakantie achter de rug te hebben. Goed dat we helemaal ontstrest waren, want woensdagochtend was het weer werken geblazen.

Ondertussen is het hier in Portland enorm heet, net als in Belgie. De temperatuur loopt geregeld tegen de 40 graden aan. Overdag maken tante Helena, nonkel Wim, Thomas en de vier kindjes leuke uitstapjes naar de zoo, Portland, de bessen-pluk-boerderij, de speeltuin, enz. Marie en Emma genieten ervan om met Noor te spelen, met hun tante en nonkel te knuffelen, enz. En ’s avonds zoeken we heerlijk verkoeling in het zwembad aan ons appartement.

Thomas is tenslotte niet van de TV weg te slaan in de ochtenduren. Wat een luxe: elke dag Tour en/of WK voetbal! Hup Holland hup!

Grootouderwissel

2010-06-13T21:49:00.000-07:00

Door de uitgestelde terugreis van oma en opa naar Belgie, konden we zowel Emma's als Marians verjaardag samen vieren. Als laatste was Laura aan de beurt voor haar eerste vermaanddag. Ze mocht dan wel niet van haar eigen taart proeven, maar ze poseerde wel mooi voor de traditionele foto. Dezelfde kroon werd reeds door Marie en Emma gedragen voor hun "twaalf maanden reportage".

Toen oma en opa terug naar Belgie vertrokken waren, was het wachten op de komst van mammie en pappie. Deze namen echter niet het vliegtuig naar Portland, maar wel naar Montreal, helemaal aan de andere kant van Noord-Amerika. Op een 2-tal weken overbrugden ze de 7000km die ons van elkaar scheidden.

Deze prachtige reis leidde hen langs Quebec, Ottawa, Toronto, de Niagara falls, het Canadese binnenland, Jasper, Lake Louise, ... Op woensdag 2 juni kwamen ze bij ons aan. De kindjes zijn natuurlijk dolblij om ook deze grootouders weer te zien. Laura werd uitvoerig bewonderd en ook wij genieten van de gezellige gesprekjes, de fijne uitstapjes, het eten dat voor ons gekookt wordt, en de strijk die voor ons gedaan wordt...

Op 2 juni zaten de 6 weken van Marians moederschapsverlof er op. Het is even wennen om weer op Intel te zijn en in het dagelijkse werkritme te komen. Laura laat het echter niet aan haar hart komen. Ze gaat nu naar hetzelfde kinderdagverblijf als Marie en Emma, en is de ster van de kribbe. Alle juffen komen tijdens hun pauze even naar de "infants class" om Laura eens te kunnen pakken.

Als goede Belgen wilden wij natuurijk onze burgerzin laten spreken en op 13 juni onze stem uitbrengen. We schreven ons dan ook tijdig in bij de Belgische ambassade om "per brief" te stemmen. Op de website lazen we dat onze brief ten laatste 12 dagen voor de verkiezingen bij ons zou aankomen, waarna wij hem dan tegen 13 juni in ons stemkantoor (we kozen voor Brussel) dienden te krijgen. Spijtig genoeg besliste de Belgische "efficiente administratie" er anders over. We vonden pas op 9 juni onze kiesbrief (inclusief rood potloodje) in de brievenbus, wat het onmogelijk maakte om deze deadline nog te halen. Zou onze stem verschil hebben gemaakt?

Bezoek

2010-05-20T20:20:00.000-07:00

Ondertussen zijn onze oma en opa alweer enkele dagen in Belgie na een bezoek van drie weken. We zullen ze natuurlijk heel hard missen. Tijdens de week maakten ze met hun beiden uitstapjes naar het oosten, noorden en zuiden van Oregon, en gedurende de weekends konden we dan van hun gezelschap (en ook wel kookkunsten) genieten. We maakten samen een tocht naar Bend, gingen bootje varen op de Willamette rivier, en op 8 mei organiseerden we een babyborrel voor Laura (zie foto's). Nog eens bedankt voor alle hulp, opa en oma!

Tussendoor kregen we ook bezoek van Jean-Michel die eens kwam kijken of Intel iets voor hem is. Het zou wel grappig zijn als die hier binnenkort ook komt wonen met zijn gezinnetje...

We hebben inmiddels de rekeningen ontvangen van onze accidentrijke 3de mei. De auto werd opgelapt (opnieuw polijsten bumper + opnieuw verven kofferdeksel + nieuw achterlicht) voor $515.63 op kosten van de verzekering van de tegenpartij. Thomas was een duurdere vogel. Zijn kortstondig verblijf op de spoedgevallen (3 uur, waarvan 2,5 uur wachten en 0,5 uur been wassen, wonden toenaaien, pijstiller toedienen) kostte onze gezondheidsverzekering $1.142,00. Zoals je merkt (en wellicht al wel wist) kan je in de VS beter je auto dan je been naar de vaantjes helpen.

Laura is ondertussen bijna een maand oud en doet het goed. We maken ons soms wel wat zorgjes omdat ze niet voldoende bijkomt in gewicht. Ze heeft haar eetlust precies niet van haar vader geerfd (want die heeft de zijne nog). We geven jullie graag nog wat fotootjes van haar mee.

"Run 'n hit" en "hit 'n run"

2010-05-03T21:46:00.000-07:00

Aan uitdagingen en avontuur is er in het Wilde Westen geen gebrek. Soms echter wordt het zelfs jullie trouwe correspondenten in Portland een beetje te veel. Maandag 3 mei was zo'n dagje. De gebeurtenissen kunnen eigenlijk nog best samengevat worden als een "run 'n hit" en een "hit 'n run". We verklaren ons nader.

Run 'n hit: Thomas wilde die dag vroeg op school zijn, want hij had de dag erop een examen van recht, en nog veel werk voor de boeg. Aangezien oma en opa bij ons waren, konden Laura en een zieke Emma bij hen blijven, terwijl Marian met de auto Thomas naar de tramhalte en Marie naar de kribbe bracht. Aan de tramhalte ging het echter mis. Thomas trok een spurtje om zijn tram te halen, gleed daarbij uit op de natte tegels van het perron en schoof tegen een paal aan. Het gevolg was een diepe snee in zijn rechter onderbeen en nogal wat bloed. Marian en Marie hebben hem dan maar in 7 haasten naar de spoedgevallen (ER: "emergency room") gebracht waar hij enkele hechtingen kreeg, en een aantal kostbare uren verloor. En dan te weten dat die tram eigenlijk elke 7 minuten komt...

Hit 'n run: In de namiddag (oma en opa waren ondertussen vertrokken voor een uitstapje) ging Marian winkelen met de thuisgebleven Emma en Laura. Wanneer ze terug aan de auto kwamen, merkten ze echter dat onze auto was aangereden: licht kapot, koetswerk en bumper beschadigd. Van de andere auto was geen spoor te bekennen. Gelukkig hadden enkele alerte getuigen de moeite genomen om een briefje onder onze ruitenwisser te stoppen met de nummerplaat van de "dader". Een paar minuten later kwam de verwittigde politie er ook al aan. Zo konden we vrij makkelijk de schade verhalen op de verzekering van de andere bestuurder. Je kan veel zeggen van die Amerikanen, maar ze hebben wel burgerzin (de meesten toch).

Gelukkig zijn niet alle dagen hier zo geanimeerd. Vandaag is het Emma's verjaardag, en hoewel we dat dit weekend al uitgebreid met oma en opa gevierd hebben, zullen we dat vanavond nog wel dunnetjes overdoen. Ten minste, als we van verdere ongelukken gespaard blijven...

Laura!

2010-04-22T21:23:00.001-07:00

Hier is ze dan: onze dochter Laura! Er wordt vaak gezegd dat een derde kindje "er gewoon uitvalt". Wel, Laura wilde toch even het tegendeel bewijzen. Niet alleen stelde ze ons geduld op de proef door pas na de uitgerekende datum te verschijnen, maar ook de arbeid mocht van haar wel even duren... Bovendien lapte ze papa al dadelijk een poets, door exact geboren te worden tijdens zijn examen van "Finance"...

Op de nacht van dinsdag op woensdag startten de contracties rond 2u30. Emma's snelle arbeid in gedachten (3 uur van eerste wee tot geboorte) besloten we maar gauw naar het ziekenhuis te gaan. Rond 4u30 waren de kindjes afgezet bij Veronica en stonden wij in het ziekenhuis. Er waren inderdaad vaak weeen, ze moesten alleen nog wat sterker worden. Dat sterker worden, duurde echter veel langer dan verwacht. Waar Thomas initieel nog dacht dat hij zijn examen om 14u wel kon bijwonen na de bevalling, werd geleidelijk duidelijk dat dat er waarschijnlijk niet zou inzitten. Iets voor 15u was het dan eindelijk tijd om te beginnen persen. En dat ging dan weer wel erg snel! Een 10-tal minuutjes later hadden we Laura in onze armen! Een prachtige, gezonde en flinke baby!

We genieten momenteel heel erg van haar en ook Marie en Emma zijn reuzetrots en heel lief voor haar. Thomas heeft intussen, 1 dagje later dan verwacht, zijn examen toch nog kunnen afleggen. Morgen mogen Laura en Marian naar huis en zijn we echt een "gezinnetje van 5"!

Enkele statistiekjes voor de geinteresseerden:

Geboortetijdstip: 21 april 2010, 15u06 (dus dan was het in Belgie eigenlijk net 22 april...)
Gewicht: 4,050kg
Lengte: 54cm

En omdat foto's toch zoveel meer zeggen dan woorden...

Race

2010-04-20T10:38:00.000-07:00

De uitgerekende bevallingsdatum ("due date") voor onze baby is, of beter gezegd was, 19 april. Marie was echter 4 dagen te vroeg, en Emma zelfs 11 dagen, dus de meer wiskundige geesten onder jullie zullen begrijpen dat wij hier een potentiele rekenkundige reeks in zagen, en er al halvelings vanuit gingen dat deze baby dan wel 18 dagen te vroeg zou komen (telkens +7). We zijn dus sinds 1 april in verhoogde staat van blijde verwachting. Blijkbaar heeft dit meisje echter nog niet al te veel zin om geboren te worden. De uiterste datum waarop ze kan komen is 26 april, want dan wordt de bevalling ingeleid.

Oma en opa werden normaal gezien hier verwacht op 20 april. Aanvankelijk dachten we dus dat zij wel na de geboorte van de baby zouden arriveren, maar naarmate de dagen verstreken, leek het er steeds meer op dat ze de race toch zouden gaan winnen. Want zeg nu zelf, de kans dat een vliegtuig meerdere dagen op zich laat wachten is in normale omstandigheden toch niet groot? De Eyjafjallajokull heeft er echter anders over beslist, en oma en opa's vlucht is uitgesteld tot maandag 26 april.

De spannende race is dus nog steeds open: Wie arriveert er eerst: oma en opa of de baby?

Wordt vervolgd...

Pasen

2010-04-04T19:46:00.000-07:00

Op zaterdag waren we uitgenodigd op een echte "Easter egg hunt". Pasen op zijn Amerikaans, dus! Ook de "Easter bunny" (hier geen haas, maar een konijn) was van de partij. In tegenstelling tot Emma was Marie niet bang van het grote dier en huppelde ze vrolijk met hem de kamer rond. Na een voorleesmoment met een (niet-religieus) paas-verhaaltje, werden de kinderen losgelaten bij de eieren. Nog geen 10 minuten later was er in de hele ruimte geen ei meer te bespeuren. Behalve in de mandjes en zakjes van de kapoenen, natuurlijk.

We dienen hier wel nog iets te verduidelijken: Er is een groot verschil tussen een "Amerikaans paasei" en een "Belgisch paasei". Een Amerikaans paasei is een plastieken ei dat je kan openen. Het is doorgaans gevuld met "jelly beans": een soort suikersnoepje, dat talrijke kleuren kan hebben. En een Belgisch paasei, tja, dat hoeven we natuurlijk niet uit te leggen. Omdat we onze kindjes toch ook een beetje een Belgische Pasen wilden laten beleven, spraken we met de Paashaas af dat hij zondagochtend ook wat chocolade zou brengen. De Paashaas liet weten dat een bevoorrading met echte chocolade eieren hier in de VS wat moeilijk was, maar dat hij wel kon zorgen voor chocolade figuurtjes. De kindjes waren dolgelukkig toen ze 's morgens opstonden. Nu maar zorgen dat we al die chocolade opkrijgen tegen Sinterklaas...

Op het baby-front nog geen nieuws to melden. Officieel is de bevallingsdatum ("due-date") nog 2 weken van ons verwijderd. Hoewel we tot voor kort nog het gevoel hadden dat we verre van klaar waren voor de komst van de baby, begint alles nu stilaan in orde te komen. De meubeltjes staan klaar (park, bedje, relax, etc.), de kleertjes en lakentjes liggen fris gewassen in de kast, we hebben een opvangadres voor de kindjes, en zowel de valies voor mama als die voor de kindjes staat zo goed als klaar. En we hebben zelfs al een naam!

Wat ons betreft mag die kleine spruit dan ook komen. Het begint voor Marian toch wel wat zwaar te worden deze laatste weken, vooral in combinatie met de kindjes en het werk. Het Amerikaanse zwangerschapsverlof begint op de dag dat je bevalt en eindigt 6 weken later. Gelukkig heeft Marian een aantal heel sympathieke bazen, die het OK vinden dat ze nu vaak van thuis werkt en het wat rustiger aandoet. Ook Thomas en de kindjes zijn erg ongeduldig naar komst van de baby. Oma en opa (die op 20 april zullen arriveren), verkiezen dan weer dat ze nog eventjes wacht. Uiteindelijk zal het toch de baby zelf zijn die haar moment kiest!

Spring is in the air...

2010-03-09T20:02:00.000-08:00

De laatste weken hebben we hier echt geluk gehad met het weer. We konden dagelijks genieten van een stralend zonnetje, zagen nauwelijks regen en de temperaturen mochten er ook wezen. Voorbije zaterdag konden we zelfs genieten van een heerlijke 20 graden (Celcius, welte verstaan).

Het goede weer heeft duidelijk invloed op ieders humeur. En ook de natuur laat zich gaan: Overal duiken prachtige "witte en roze bomen" op: bomen vol bloesems. De lentekriebels kregen ook Marian te pakken, die prompt wat bloembakken en plantjes aanschafte. Marie hielp flink met het planten en gieten van de bloemetjes en nu staan ze te pronken op ons balkon. Oma (Marians mama) verklaart ons wel voor gek, aangezien de "ijsheiligen" nog niet gepasseerd zijn :-)

Oregon blijft echter Oregon. Sinds vandaag is het dan ook weer beginnen regenen... We zullen nog enkele maanden (tot mei of juni) geduld moeten hebben, vooraleer we echt kunnen genieten van stabiel mooi weer.

Gelukkig hebben we ondertussen een andere blijde gebeurtenis te vieren: Vandaag werd Thomas 32 jaar! Door een dag vol lessen voor Thomas (tot 21h30) hebben we vandaag niet voluit kunnen vieren, maar dat halen we gauw in! Bedankt voor al jullie verjaardagswensen en kaartjes!

Waarom?

2010-02-21T22:09:00.000-08:00

Marie zit tegenwoordig echt volop in haar "waarom"-periode. Dit is natuurlijk een periode waar elk kindje doorgaat, maar het levert soms best wel grappige conversaties op. En heel af en toe is het best ook wel eens moeilijk.

Een typische conversatie, die letterlijk heeft plaatsgevonden (en soortgelijke vinden tientallen malen per dag plaats):

Mama: "Papa is nog niet thuis, die komt straks thuis."

Marie: "Waarom is papa niet thuis?"

Mama: "Omdat die nog op school is."

Marie: "Waarom is papa op school?"

Mama: "Omdat die daar naar de les gaat en vanavond nog les heeft."

Marie: "Waarom gaat papa naar de les?"

Mama: "Om goede punten te halen op zijn examens."

Marie: "Waarom wil papa goede punten?"

Mama: "Om binnenkort een goeie job te vinden."

Marie: "Waarom wil papa een goeie job?"

Mama: "Omdat dat leuk is en hij dan centjes kan verdienen."

Marie: "Waarom wil papa centjes verdienen?"

Mama: "Om cadeautjes te kunnen kopen voor mama en voor de kindjes."

Marie: "Waarom wil papa cadeautjes kopen?"

Mama: "Omdat papa het fijn vindt om ons blij te maken."

(gaat zo nog wel even door...)

Deze vragen zijn natuurlijk allemaal nog wel makkelijk te beantwoorden. Moeilijker wordt het wanneer ze vragen begint te stellen als:

(gisteren gevraagd) Waarom vind ik roze prinsessen mooi?

(vandaag gevraagd) Waarom ben ik een mens?

Op die laatste vraag antwoord je dan bv. dat ze een mens is, omdat ze goed kan nadenken en op twee voetjes kan lopen, enz. De volgende vraag is dan natuurlijk of een baby (onze baby die bijna komt) ook een mens is... Tja... Volgende keer zullen we dus moeten beginnen uitleggen hoeveel chromosomen een mens heeft...

Naast de "waarom-vragen" is Marie momenteel ook erg hard bezig met muziek, meer bepaald liedjes zingen! Dat zijn dan voornamelijk Amerikaanse kinderliedjes, die ze op de kribbe leert. Favorieten van dit moment zijn: "ABC", "Dinosaur song" en (old time favorite) "5 little monkeys". Emma heeft het meer voor "Elmo song" en "Wheels of the bus". Hieronder wat beeldmateriaal...

ABC:

Dinosaur song:

5 little monkeys:

Emma heel kort met "haar" Elmo song:

Verhuisd!

2010-01-31T20:07:00.000-08:00

We zijn verhuisd! Op 16 januari laadden enkele stoere guys en gals (Nico, Allison, Stefano, Thomas en Marian) de inhoud van ons oude appartement in de gehuurde U-Haul truck. Chauffeur Thomas reed hem vervolgens professioneel naar ons nieuwe stekje, waar alles weer uitgeladen werd. Thomas vervolledigde de dag met een tripje naar IKEA met de vrachtwagen om een nieuw "grote-meisjes-bed" voor Emma op te laden.

Het verhuizen zelf ging dus erg vlot. Zaterdagavond aten we al gezellig afhaalpizza met Nico en Allison in onze nieuwe living die nog vol onuitgepakte verhuisdozen stond. Het duurde achteraf natuurlijk nog vele dagen vooraleer de laatste doos opgeruimd was. Ondertussen kunnen we echter zeggen dat alles min of meer zijn plaatsje gevonden heeft. En Emma is reuzetrots op haar grote bed en is er voorlopig ook nog niet uitgetuimeld!

Hieronder enkele sfeerbeelden:
Onze living:

Onze keuken en het wagenpark van de kindjes:

Thomas en Marians slaapkamer en badkamer:

De reden waarom de meeste kamers er al vrij netjes bijliggen: Alles wat we niet direct een plaatsje konden geven, legden we in de derde slaapkamer, die op termijn dienst zal doen als babykamer. We hebben dus tegen april nog wat opruimwerk voor de boeg. :-)

Winter gala

2010-01-12T21:20:00.001-08:00

We zijn ondertussen al een weekje terug in Hillsboro. Thomas legde zijn examen dinsdag af met een reuze jetlag (was al van 3 uur 's morgens klaarwakker), maar deed het wel erg goed, en mag statistiek nu vervangen door "Managing Information Technology ".

Deze week vond op de kribbe het jaarlijkse "winter gala" plaats: alle ouders wringen zich op minuscule stoeltjes en de kindjes zingen liedjes (of iets dat erop lijkt). Emma was ook dit jaar nog wat te jong, maar Marie gaf het beste van zichzelf. In de video onderaan zingt haar klas hun favoriete liedje "five little monkeys". Marie staat in het midden met rode Tshirt en jeansbroek aan, haar juf Miss Lehua staat helemaal rechts.

Nu is het aftellen naar zaterdag, onze "moving day". We verhuizen van ons "two bedroom apartment" in Hillsboro naar een "three bedroom apartment" in Beaverton. Laat al dat bezoek en die baby maar komen (over een paar maanden, toch...)

Bijna naar Belgie...

2009-12-23T22:50:00.000-08:00

Over enkele uren trekken we de deur van ons appartement tijdelijk achter ons dicht. We komen weer naar België om Kerst en Nieuwjaar te vieren met onze vrienden en familie aldaar. Onze valiezen zijn gepakt, maar alvorens we vertrekken, hebben jullie nog een blogje van ons te goed. Kwestie van al op de hoogte te zijn van de laatste nieuwtjes als jullie ons volgende week tegen het lijf lopen!

Op 6 december heeft Sinterklaas zich de moeite getroost om de Atlantische Oceaan over te steken. Blijkbaar waren er ook in Oregon geen stoute kindjes. Onze twee kapoentjes werden verwend met speelgoed, chocolade en marsepein. De chocolade en marsepein waren zelfs speciaal geïmporteerd vanuit België. De Heilige Man heeft smaak!

Na het bezoekje van de Sint, brak voor Thomas de laatste week van het trimester, en dus de examenweek, aan. Deze verliep zonder problemen of al te veel stress. Ondertussen kreeg hij ook al zijn rapport en kan hij trots zijn op allemaal A's. Op dit moment is Thomas officieel in vakantie. In praktijk is hij echter weer aan het studeren. Dit keer voor een "waiver-examen" van statistiek, hetgeen hem zou toelaten dit vak volgend semester te laten vallen en een interessanter (moeilijker) vak in de plaats te nemen. De examendatum: 5 januari, de dag na onze terugkeer naar de VS...

Na Thomas' examens verwenden we onszelf op een ontspannend weekendje in de "Great Wolf Lodge". Dit lokale equivalent van Center Parks wist ons allemaal te bekoren, zij het om verschillende redenen. Terwijl sommigen in hun nopjes waren met het grote waterpark met glijbanen, waren anderen enthousiast over de ontbijt- en diner-buffetten. We genoten allemaal van de Kerstsfeer die er alom tegenwoordig was, inclusief "echte" (schuim)sneeuw die op gezette tijdstippen in de Great Hall naar beneden dwarrelde.

Alvorens Marian, na haar chip-deadline, mocht uitbollen naar de Kerstvakantie, diende ze eerst nog even op reis naar Mexico. Intel heeft daar een zusterlabo, waarmee Marian een project probeert op te zetten. Het was een kort tripje (2 dagen reizen voor 2 dagen vergaderen), maar wel erg productief. Het weer was er zonnig en warm, maar daar heeft Marian spijtig genoeg niet veel van kunnen merken: luchthaven - hotel - Intel - hotel - Intel - hotel - luchthaven.

Gisteren brachten we tenslotte ook nog een bezoekje aan de gynaecoloog. Alles bleek nog steeds prima te gaan met onze baby, die al bijna 600 gram weegt! Het geslacht bleek ook nog steeds hetzelfde. Slechts sommigen onder jullie slaagden erin om dit te raden aan de hand van de echo op de vorige blog. Volledig naar Amerikaanse traditie, willen we het geslacht deze keer niet geheim houden: In april krijgen we een derde dochtertje! Thomas zal zich dus moeten weren tussen al dat vrouwelijk geweld. Of om het met de woorden van Marians collega's te zeggen: "Thomas will be seriously outnumbered!"

Baby boy of baby girl?

2009-12-02T19:45:00.000-08:00

Onze vorige update stemt alweer van een hele poos geleden. Het is de laatste tijd weer erg druk geweest...

Thomas zit nu in de laatste eindsprint van het trimester. Volgende week is het "finals week" en dat betekent dat er deze week een heleboel werkjes, papers, enz. ingeleverd moeten worden. Marian moest voor het werk twee daagjes naar Arizona (met etentje bij Jeroen en Liesbet) en had haar langverwachte chip-deadline ("tape-out" voor de kenners) op dinsdag 1/12 om 8h 's morgens. Mits het nodige weekendwerk en "nachtje door" was het team om 7h 's morgens klaar. Het lange Thanksgiving-weekend is er wel aan moeten geloven, maar dat kan hopelijk gecompenseerd worden door wat extra daagjes verlof in de Kerstperiode.

Tussen alle drukte door vonden we toch nog tijd om een NBA-match (met Allison, Nico, Amy en een andere Thomas) en 2 Thanksgiving-feestjes mee te pikken: Thanksgiving op donderdag bij Ariel en Patrizia, en Deucegiving op zaterdag bij Colin, een collega-student van Thomas. "Deucegiving" is het minder gekende kleine broertje van Thanksgiving. Het is een feestje na Thanksgiving waarop vrienden bijeen komen om samen de overschotjes van het uitgebreide Thanksgiving-maal op te eten.

Tenslotte brachten we maandag een bezoekje aan de gynaecoloog voor de 20-weken echo. Alles bleek goed te gaan met ons kleintje en met de mama. Onze baby heeft ook z'n geslacht kenbaar gemaakt. De echo-experts onder jullie kunnen hieronder zien of we een "baby girl" dan wel "baby boy" krijgen!

Na al deze drukte zijn er wel beter tijden in zicht: Na volgende week heeft Thomas vakantie (toch als student, nog niet als assistent) en plannen we een weekendje weg met ons gezinnetje. Marian moet over een dikke week nog een trip maken naar Mexico, om haar nieuwe project op gang te trekken, maar kan daarna ook stilletjes beginnen uitbollen richting Kerstperiode. En op 24 december vliegen we weer richting Brussel!

Halloween: Check! Thanksgiving on its way!

2009-11-14T08:27:00.000-08:00

Halloween ligt alweer even achter ons. We hebben het dit jaar gevierd op zijn Amerikaans: de kindjes mochten zich verkleden en "trick-or-treat"-en. Eerst op een Halloween-feestje op de kribbe en later ook nog op Intel. Het is een jaarlijkse traditie in de Intel Labs om alle kinderen van werknemers uit te nodigen. De meeste collega's hebben dan een grote hoeveelheid snoep in hun cubical staan, en de verklede kindjes gaan van cube tot cube om hun snoepmandje te vullen... Marie en Emma, alias Cinderella en Tinkerbel, waren erg enthousiast om te zien waar mama werkt. Meer nog nu er snoep te rapen viel! Je kan deze Halloween-traditie wat vergelijken met het Driekoningen-zingen in België. Alleen spijtig dat de kinderen hier niet eerst een liedje zingen alvorens naar het snoepgoed te grijpen.

Eens Halloween voorbij, begint iedereen af te tellen naar Thanksgiving: een lang weekend van 4 dagen en vooral... een feest om te vieren met familie of vrienden. Dit jaar zijn we uitgenodigd voor een niet zo traditionale Thanksgiving bij Ariel en Patrizia. In plaats van de gevulde kalkoen, staan er paella en pina-colada's op het menu. We hopen in het vroeg of in het laat ook nog even bij Allison en Nico te kunnen binnen springen.

Emma wordt ondertussen een echte kleuter. Ze kan nu zelf drinken uit een bekertje en als je vraagt "Waar is je neus?" wijst ze hem fier aan, en zegt "nose". Ze begint meer en meer woordjes te zeggen, zowel Nederlandse, als Engelse: Als iets haar niet aanstaat zegt ze "No no no no", een koe is een "cow", maar als haar bordje leeg is zegt ze "op", en als ze het niet op krijgt: "enoeg"! Emma weet ook goed wat ze wil. Een beetje te goed soms. De afgelopen weken kregen we driemaal een "accident-report" van haar kribbe. Dat is een verslagje dat de ouders moeten aftekenen wanneer je kindje die dag een "accidentje" beleefd heeft. Bijvoorbeeld op de knie gevallen, het hoofdje gestoten, enz. Alleen melden Emma's laatste drie accident reports niet dat ze zichzelf pijn gedaan heeft, maar wel dat ze andere kindjes pijn gedaan heeft. Omdat ze hetzelfde speelgoedje wilde als die kindjes. Emma mag dan wel de jongste van haar klasje zijn, ze laat zich duidelijk niet doen. We zullen haar nog wat beter moeten leren delen... Ze kan een voorbeeld nemen aan haar zusje!

"Pumpkin"-tijd

2009-10-25T11:41:00.000-07:00

Halloween staat voor de deur en dan is het in Amerika "pumpkin"-tijd. Je ziet de pompoenen overal opduiken. Wij werden door Allison en Nico uitgenodigd om zoals echte Amerikanen onze pompoen zelf te gaan uitkiezen bij de "bron": de pumpkin patch...

De "pumpkin patch", zo mochten we vorige week zaterdag ondervinden, is eigenlijk een pompoenenveld, maar dan wel een met een groot circus er omheen. Aangekomen op de boerderij, neem je eerst de "hay ride" (een kar met strobalen voortgetrokken door een tractor). Na een kort tochtje over modderweggetjes kom je aan een enorm veld, waar de pompoenen voor het oprapen liggen. Ieder kan dan een pompoen naar zijn/haar smaak (grootte, vorm, kleur) uitkiezen. Wij kozen er twee uit: een grote voor mama en papa, en een mini-pompoentje voor de kindjes. Nadat deze niet onbelangrijke taak vervuld was, was het tijd voor "ontspanning": We deden ons tegoed aan een "elephant ear" (een soort smoutebollenpannenkoek), Thomas, Marie, Allison en Emma namen een ritje op de "cow train" (een treintje met wagentjes in de vorm van koetjes), en we bezochten de farmer's market. Het "corn-maze" en de "hay-pyramid" zijn voor een volgende keer...

Thuis stond ons nog het echte werk te wachten: de pompoen uithollen en er daarna een gezichtje in kerven. De uitholcapaciteiten van mama, en de kerftechnieken van papa toverden de pompoenen om in mooie lantaarns. Ze staan nu te pronken op ons balkon en elke avond mogen Emma en Marie helpen bij het aansteken van de kaarsjes.

Marie begint steeds meer te wennen aan het idee dat we er een baby'tje bijkrijgen (een broertje, volgens haar). Ze kijkt graag naar de fotootjes van de echo, en zegt dan dat het "een lief baby'tje is. Maar ook wel een beetje een gek baby'tje, want het zit in het donker!".

Vandaag gingen we tenslotte nog maar eens "prinsessen kijken". We trakteerden Marie en Emma op een namiddagje "Disney-on-ice". Marie's geconcentreerde gezichtje en twinkelende oogjes tijdens de show spraken boekdelen. Zelfs Emma was (van tijd tot tijd) geinteresseerd in wat zich op het ijs afspeelde...

Marie = drie!

2009-10-17T14:22:00.000-07:00

Jaja, wij leven nog... Van bloggen komt er de laatste tijd wel niet zo veel meer in huis. Nu Thomas aan zijn opleiding is begonnen, en wekelijks enkele huistaken, leesopdrachten en groepswerkjes tot een goed einde moet brengen, is het weer wat zoeken naar de juiste taakverdeling en het goede ritme om ons huishouden te bestieren. Marian heeft het namelijk ook net nogal druk op het werk. Nu ja, gelukkig zien we elkaar nog heel graag, en vinden we daar dus meestal wel oplossingen voor. Met onze baby in spe is ook alles opperbest. Hij/zij heeft twee weken geleden met glans de gebruikelijke testen (nekplooimeting e.d.) na 12 weken doorstaan.

De meest memorabele gebeurtenis van de afgelopen weken is zonder twijfel de derde verjaardag van Marie op 11 oktober. Maar eigenlijk hebben we het volledige weekend benut om deze mijlpaal te vieren. Zaterdag mocht Marie al Skypend de cadeautjes van de grootouders, tantes, nonkels, kozijntjes en nichtjes openen. Alles moest meteen worden uitgeprobeerd, en vooral het kitscherige prinsessenkleed met bijbehorende attributen van Cinderella (nee, niet Assepoester), dat ze van haar tantes en nonkels had gekregen, viel uitermate in de smaak. Marie dweept de laatste tijd nogal met prinsessen. 's Avonds hebben we verder gevierd in een Mexicaans restaurant.

En dan moest het eigenlijke feest op zondag nog beginnen. De locatie hiervoor was, naar goede Amerikaanse gewoonte, een park met een grote speeltuin. We hadden een picknick-tafel voorzien van hapjes, drank en versiering (drie keer raden wat het overheersende thema was). De genodigden waren een aantal van Maries favoriete vrienden hier in de VS, en enkele kindjes van haar huidige en vroegere kribbe. Echt talrijk waren de kindjes van haar huidige kribbe niet opgekomen (Marie gaat nog maar een maand), maar met Tyler, Amelia, Olivia en Emma had ze gelukkig toch wel enkele generatiegenootjes op haar feestje. Met het weer hadden we niet echt chance, want het was in tegenstelling tot de dagen ervoor nogal winderig en een beetje koud. Ook dat hebben we niet echt aan ons hart laten komen.

De verjaardagstaart is volgens ons eveneens een vermelding op deze blog waard. Het was dan ook een super-de-luxe, felroze prinsessentaart waarop Cinderella fungeerde in het gezelschap van enkele collega-prinsessen. En de kroon die mama voor Marie had gefabriceerd was ook prachtig. Wel jammer dat we zelfs de kaarsjes niet konden aansteken door de wind, maar we hebben toch uit volle borst "Happy Birthday" gezongen ("Lang zal ze leven" hadden we anders alleen moeten zingen).

Geen wonder dus dat Marie nog lang heeft nagenoten van haar fijne feestje. 's Avonds lag ze nog een hele tijd wakker in haar bedje, en begon ze telkens weer te vertellen over alle mensen op haar feestje, haar prinsessentaart en de mooie cadeautjes die ze gekregen had. Nog 357 keer slapen en ze verjaart weer...

Ondertussen zijn we ook al naar een pumpkin-patch geweest met Nico en Allison, maar daarover meer in een volgende blogje...

Annabel en Werner

2009-09-26T22:13:00.000-07:00

Jullie Amerikaanse correspondenten hebben twee drukke weken achter de rug. Hier volgt het verslag :

"Just-married" tortelduifjes Annabel en Werner stonden zoals verwacht op dinsdag 15 september aan onze deur, en dat hebben we gevierd met een uitgebreide barbecue. Marie moest toch een beetje bekomen van de teleurstelling dat de prinses haar prinsessekleed niet droeg, maar dat duurde gelukkig niet lang. Er viel natuurlijk veel bij te praten, en toen we allemaal moe waren en het bedtijd was, trokken Werner en Annabel zich terug in de geïmproviseerde huwelijkssuite, zoals dat hoort op huwelijksreis.

De volgende dag is Thomas dan met Annabel en Werner naar Astoria en Cannon Beach gereden (Marian moest werken). Het was een hele leuke uitstap, maar wat ons vooral nog lang zal bijblijven, is het volgende : Werner is erin geslaagd om al na 1 dagje Oregon aan de kant gezet te worden door de politie vanwege een snelheidsovertreding. Annabel kon er pas terug een beetje mee lachen, toen duidelijk werd dat Werner geen nachtje in de cel moest doorbrengen, maar er met een boete vanaf kwam. We hebben het niet aan ons hart laten komen, en zijn 's avonds lekker gaan eten (jaja, dat kan hier ook). Allison en Nico, nog 's bedankt voor de last-minute babysit!

De laatste dag van het bezoek was meteen ook de eerste schooldag voor Thomas (waarover dadelijk meer). We hebben dan ook vooral Portland verkend. 's Avonds stond Marians (of moeten we "Allisons" zeggen?) chili op het menu, en hebben we nog lekker bijgepraat bij een paar lokale biertjes. Vrijdag hebben we dan afscheid genomen voor een drietal maanden.

Thomas' academiejaar begint nu echt wel op gang te komen. Hij heeft de afgelopen weken enkele oriëntatiedagen moeten volgen, en is ook gestart met zijn assistentschap. De eerste opdracht is het opstellen van slides voor een presentatie die de prof binnenkort moet geven. Vanaf maandag starten de lessen. Hij kijkt er hard naar uit. De eerste contacten met de klasgenoten waren alvast een meevaller. De kindjes gaan nu naar de nieuwe kribbe, en dat vraagt wel enige aanpassing, al lijken ze de laatste dagen al heel wat liever te gaan. Ook de etentjes bij onze vrienden komen weer volop op gang met vorige week een gezellig en heerlijk diner bij Nico en Allison en gisteren echte Italiaanse pizza bij Veronica en Stefano.

In onze vorige blog deden we er nog wat geheim-zinnig over, maar ondertussen mag iedereen het weten : Wij zijn weer 's in verwachting! Jullie kunnen de eerste foto van ons Gustildeke (een werknaam voor alle duidelijkheid) hier bewonderen.

De "back-to-school" artikelen in de winkels hebben plaats gemaakt voor Halloween-artikelen, wat ons eraan herinnert dat we hier al bijna een jaartje zijn...

Terug in Portland

2009-09-13T20:39:00.000-07:00

We zijn al bijna een week terug van ons tripje naar België. We vonden het geweldig om familie en vrienden terug te zien, om nog 's op z'n Belgisch te eten, drinken en winkelen,... We willen jullie allemaal nog 's bedanken om tijd voor ons te maken. Sorry als het soms wat vlug moest gaan, maar ons schema liet maar weinig ruimte voor improvisatie... We missen jullie nu al!

Hier werd ondertussen de spreekwoordelijke draad weer opgenomen. Marian, die absoluut geen verlof te veel heeft, is vanaf dinsdag weer gaan werken. Gezien het reisverloop, de jetlag, en ... je weet wel..., was dat deze week toch wel een zware opgave. Het weekend heeft welverdiende rust gebracht. En vanaf morgen gaan onze kindjes terug naar de kribbe. Thomas weet nu zeker dat hij niet permanent huisvader wil worden ;-), dus aan motivatie om het academiejaar te beginnen alvast geen gebrek bij hem.

De moedigen onder jullie zijn wellicht 's nachts opgestaan om de wedstrijden van Kim Clijsters op het US Open live te volgen. Wij konden ze echter in prime time meepikken. Een klein probleem was wel dat het dan bij ons thuis ook net etenstijd is, en normaal gezien mag er dan geen TV op. Die regel hebben we dan maar voor twee opeenvolgende dagen met de voeten getreden. De eettafel werd voor de gelegenheid zelfs vlak voor het televisietoestel geplaatst, zodat we geen punt hoefden te missen. En ons fervent, maar sportief supportersgedrag voor het "rode meisje" heeft kennelijk ook wel tot het verhoopte resultaat geleid.

En nu is het uitkijken naar Annabel en Werner. We verwachten ze ergens in de loop van dinsdag. Alleen nog uitgelegd krijgen aan Marie dat de prinses wellicht niet in haar prinsessekleed zal komen.

We komen eraan...

2009-08-20T19:32:00.000-07:00

Rafting

2009-08-12T14:46:00.000-07:00

Vrijdag had Thomas een dagje vrijaf. Dat wil zeggen : we hadden onze Italiaanse vriendin Lara (die zwanger is en al eens wilde "oefenen") gevraagd of ze niet op Marie en Emma wilde passen, zodat Thomas kon gaan raften met een aantal andere vrienden, o.a. Asia en Arash. Marian kon niet mee wegens geen verlof over (dat gaat exclusief naar België) en een prangende deadline op het werk. Schouwtoneel was de White Salmon River in White Salmon, WA. Een zogenaamde "white river" (heeft te maken met het schuim op de rivier) die gevoed wordt door gletsjers (Mt. Adams) en die blijkbaar heel wat afwisseling biedt. Enkele "rapids" die Thomas overleefde hebben sprekende namen zoals S-turn, Top-Drop, The Flume, Bombers' Drop, enz... De apotheose was dan om enkele meters naar beneden te donderen van de Husum Falls, en nadien toch nog in het bootje te zitten. De foto's durven we niet op deze blog zetten (o.w.v. juridische redenen), maar als jullie gaan kijken op http://www.photoreflect.com/pr3/thumbpage.aspx?e=5021938 krijgen jullie toch een idee. Foto's 103 t.e.m. 111 tonen ons avontuur op Husum Falls. Annabel en Werner, geen zin om dit in september ook eens uit te proberen?

Dansen zoals Emma...

2009-08-09T00:03:00.000-07:00

Super-markt = super-fun?

2009-08-01T13:33:00.000-07:00

Naar de supermarkt gaan is hier altijd een hele belevenis. Typisch dien je hiervoor de volgende keuzes te maken en uitdagingen aan te gaan:

Kies naar welke winkel je wil gaan: Je hebt hier werkelijk een overaanbod van supermarkten. Om er maar enkele op te noemen: Haggen, Fred Meyer, Safeway, Costco, Whole Foods, New Season, Trader Joe,... En elke keten heeft dan nog eens verschillende filialen in een straal van enkele kilometers. Op zich hoeft dit natuurlijk geen probleem te zijn. Je kiest er een die je goed vindt, en koopt daar alles (a "one stop shop"). Vele mensen hebben hier echter de gewoonte om voor verschillende producten naar verschillende winkels te gaan. Zo leerde Veronica ons de eerste week dat je bv. je vlees toch best bij New Seasons koopt, je groenten bij Fred Meyer, brood bij Whole foods en limonade bij Trader Joe. Zoveel winkelen is aan ons echter niet besteed. Wij zijn nu trouwe klant bij Fred Meyer.
Kies het tijdstip waarop je wil winkelen: Vele supermarkten zijn hier 7 dagen op 7, 24 uur op 24 open. Erg handig als je om 2 uur 's nachts ondekt dat je geen brood in huis hebt... Als ze niet non-stop open zijn, dan toch minstens dagelijks van 7 tot 23 uur ("seven-eleven").
Kies je producten uit in de winkel (en verdwaal niet): De supermarkten zijn hier eerder super-supermarkten. Vele zijn reuzengroot en hebben van elk product een gigantisch aanbod. Zo heb je bv. niet 1 soort "bonen in blik", maar wel 15 soorten. Ook de chips, cola of yoghurtpotjes nemen natuurlijk elk een volledige "rayon" in beslag.
Kies de niet-gesuikerde versie: Ze houden er hier nogal van om alles aan te zoeten. We dienen dus extra op te letten als we een pot yoghurt, een brood, e.d. uitkiezen. Je vindt de ongesuikerde producten wel, maar je moet ze soms ergens in een hoekje gaan zoeken.
Kies een winkelkar: De kindjes zijn dol op "naar de supermarkt gaan". De belangrijkste reden hiervoor is ongetwijfeld de aantrekkelijke winkelkarretjes. De fotootjes hieronder geven een beeld van het gevarieerde winkelkarretjeslandschap.

Gelukkig eindigt zo'n avontuur telkens weer in een goed gevulde koelkast (zoals het echte Amerikanen betaamt).

Nieuwe keuken

2009-07-21T17:52:00.000-07:00

Nu denken jullie misschien : "Amai! Investeren die daar al in een nieuwe keuken!" Bijgevoegde foto kan dan misschien enige verduidelijking brengen. Nu onze kindjes de hele dag thuis zijn bij Thomas en het gezelschap van andere kinderen moeten missen, vonden wij het geoorloofd hen eens extra hard te verwennen met een superdeluxe speelgoedkeukentje. Het meubel dat zo ongeveer onze halve woonkamer in beslag neemt, was meteen een grote hit, en lijkt bovendien een goed drukkingsmiddel om Marie het duimen af te leren. Als ze duimt, verdwijnt het keukentje immers onverbiddelijk in een andere kamer.
Het weer is hier momenteel prachtig! Nu ja, zo prachtig dat het zonder airco soms wel wat te warm is. We geraken 's avonds dan ook niet altijd meteen in slaap. Gelukkig zijn er dan voldoende activiteiten om ons af te matten : vrijdag een Belgisch etentje, zaterdag een Italiaans huwelijksfeestje, en zondag opnieuw een etentje met een hele bende in een Perzisch restaurant. Ook het zwembad biedt soms een verfrissende uitweg.
Enkele weekends geleden zijn we met enkele van onze goede vrienden hier naar Sauvie Island gereden om bessen te plukken. Oregon staat bekend voor z'n bessen en de "U-pick"-formule, waarbij je zelf mag (of moet) plukken, en betaalt per geplukte kilo (of eigenlijk pound). Het eilandje ligt op een kwartiertje rijden van onze woonst in de Columbia rivier. Het was weer 'ns heel leuk! Een bes in de doos, een in de mond...

Lang, warm, 4th of July weekend!

2009-07-10T21:26:00.000-07:00

Het weerbericht liet het beste vermoeden voor het verlengde weekend van "the 4th of July", en de voorspelling bleek gelukkig correct (ter informatie : 92 graden Fahrenheit komt overeen met 33 graden Celcius). Zowel op vrijdagavond als op zaterdagavond waren we immers uitgenodigd voor een barbecue. Vrijdag waren we te gast bij Jos en Hilde, een Belgisch koppel dat al een 9-tal jaren in Oregon woont met hun kindjes. Er waren nog twee andere koppels met Belgische roots en jonge kinderen aanwezig (vreemd genoeg allemaal dochters, 7 in totaal). Heel leuk om met zo'n weer te kunnen genieten van een mooie tuin, om herinneringen te kunnen ophalen aan Belgie, en om vergelijkende beschouwingen te maken tussen de Belgische/Europese aanpak en de Amerikaanse. Het was heel gezellig.

Zaterdag mochten we dan op bezoek bij vrienden van het eerste uur, Patrizia en Ariel. Zij gaan binnenkort verhuizen naar New Mexico, en aangezien Ariel nu al tijdelijk naar daar moet voor opleiding, hebben ze de nationale feestdag benut om een soort van afscheidsfeestje te organiseren. De avond werd afgesloten met vuurwerk alom, dat hier blijkbaar maar twee maal per jaar (4th of July en Nieuwjaar) verkocht mag worden.

Gisteren was er plots lichte paniek ten huize Plomteux. We kregen te horen dat onze kribbe (waar de kindjes normaal vanaf 14 september opnieuw zouden starten) zou sluiten. Dat nieuws was al 1,5 week bekend, maar ze waren ons vergeten in te lichten. Gelukkig is het aanbod hier momenteel veel groter dan de vraag als een gevolg van de economische crisis. Na een dagje zoeken heben we dus al heel wat alternatieven gevonden voor onze kindjes. Zou dat in Belgie ook lukken op 1 dag? Soit, onze werk- en studeerplannen blijven dus overeind.

Tylers feestje

2009-06-23T20:35:00.000-07:00

Onze kindjes gaan nu al een maandje niet meer naar de kribbe. Maar ze hebben er de afgelopen maanden wel goed genetwerkt. En dat resulteerde enige tijd geleden in een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje van Tyler, een vriendje van Marie dat drie jaar werd. Het festijn ging door in een nabijgelegen park met speeltuin, waar simultaan nog een vijftal andere verjaardagspartijtjes plaatsvonden. Een mooie gelegenheid voor de ouders om elkaar wat beter te leren kennen, en een goed excuus om ongegeneerd pizza en cupcakes te verorberen en zich nog eens te laten gaan op de speeltuin. De kindjes hebben zich ook goed geamuseerd, hoor.

Studio Hillsboro

2009-06-12T14:24:00.000-07:00

7 juni zijn jullie allemaal naar de stembus geweest. Wij niet. Voor Europa mag je enkel stemmen vanuit een EU-lidstaat. Waarom het voor de regionale verkiezingen niet kon, is ons niet helemaal duidelijk. Het lijkt erop dat het een beetje te duur was om alle Belgen in het buitenland aan te schrijven. En, hoe kan het ook anders... er is blijkbaar ook een communautair probleempje met Belgen die vanuit het buitenland stemmen (weliswaar enkel bij federale verkiezingen, maar "tout se tient", he). Dat heeft ons echter niet weerhouden om de uitslagen en debatten rechtstreeks te volgen vanuit "Studio Hillsboro". Met dank aan de website van de VRT die de verkiezingsshow live streamde!

7 juni was ook de dag waarop wij bezoek kregen van Tommy. Die had even 1.000 km gereden vanuit San Francisco om ons nog eens te zien. Hij had er wel voor gezorgd dat dit kon gebeuren in comfortabele omstandigheden, zoals jullie zelf kunnen zien op de foto's. Marie en Emma waren meteen weer dikke vriendjes met Tommy (wij natuurlijk ook). Jammer genoeg was hij maadagmorgen al weer vroeg weg om de natuurwonderen in Oregon en Californie van wat dichter te gaan bekijken.

Sinds eind mei blijven de kindjes overdag thuis bij Thomas. Een job voor Thomas vinden hadden we al even opgegeven. Zo kunnen we wat sparen tot september wanneer het academiejaar hier begint en Thomas' studie start. En zo krijgt Thomas de kans om wat quality time door te brengen met zijn lieve dochters...

Crater Lake!

2009-05-28T21:01:00.000-07:00

De ouders van Thomas, mammie en pappie, zijn woensdag terug naar België gevlogen. We waren een beetje triestig dat we afscheid moesten nemen, maar gelukkig zien we elkaar in augustus al terug! Het voorbije weekend zijn we er nog een laatste keer samen op uitgetrokken. Deze keer voor 3 dagen, aangezien maandag een "national holiday" (Memorial day) was en Marian dus niet moest werken.

We trokken naar Crater Lake, het enige National Park dat Oregon rijk is. Maar wat voor een! Het is een meer op ongeveer 1800m hoogte. Zo een 3000 jaar geleden barstte er een vulkaan uit, wat een reusachtige krater (9km lang, 5km breed, 0.5km diep) achterliet. In de daaropvolgende eeuwen vulde de krater zich met regenwater en sneeuw tot een prachtig meer. Dat is overigens de enige manier waarop er water in kan, en eruit kan enkel door verdamping. Het gevolg is een spiegelglad wateroppervlak dat de lucht en wolken haarfijn weerspiegelt.

Het park van Crater Lake is slechts 4 maanden per jaar open. Daarbuiten ligt er te veel sneeuw om er te geraken. Het was trouwens het eerste weekend van het jaar dat het park bezocht kon worden. De sneeuw was gedeeltelijk geruimd, maar lag op sommige plaatsen toch nog meer dan 2 meter hoog, zoals de foto toont!

Verder laten we de foto's voor zich spreken. Wij waren alleszins sprakeloos... Jaloers? Wil je het ook eens zien? Wel, je bent altijd welkom hier in Oregon!

Veel redenen tot feesten!

2009-05-20T21:19:00.000-07:00

Mammie en pappie (ouders van Thomas) zijn ondertussen al 2,5 week bij ons. Het weerzien met de kindjes na 6 maanden verliep heel erg goed! Marie was natuurlijk in haar nopjes over al die cadeautjes die vanuit Belgie aangevoerd werden. Ze begreep alleen niet zo goed dat er de dagen nadien niet nog meer cadeautjes waren. Ze heeft wel goed begrepen dat ze aan mammie een goede bondgenoot heeft bij het ondermijnen van het ouderlijke gezag. Als je je gelijk niet haalt bij mama en papa, moet je gewoon heel meelijkwekkend naar mammie kijken. Voor mama en papa was er ook een cadeautje : gesmokkelde Vlaamse asperges (gesponsord door tante Christiane).

In de weekends zijn we allemaal samen, en in de week zijn mammie en pappie vaak een aantal dagen op uitstap. Zo hebben ze Vancouver, Vancouver Island, en de Rocky Mountains zonder ons bezocht, en nu verkennen ze Oregon een beetje ten zuiden van Portland. Ze hebben naar verluidt niet op een kilometertje of sneeuwstormpje meer of minder gekeken. De weekends hebben we hoofdzakelijk gevuld met bezoekjes aan Portland, Seattle, de kust, en volgend weekend gaan we samen naar Crater Lake, een meer in een uitgedoofde vulkaan.

Vorige week vrijdag was Marian jarig. De tijd was dus rijp voor een grootschalig feest ten huize Plomteux. Nu ja, grootschalig... We kennen hier nog niet zo veel mensen, maar er waren toch een 30-tal gasten in de woonkamer van ons mini-appartementje. We doopten ons feestje "the four good reasons to party-party", want naast de verjaardag van Marian hadden we ook de eerste verjaardag van Emma, Thomas' toelating tot PSU, en het feit dat Marie haar potje nu regelmatig gebruikt, te vieren. Het was dus leuk dat mammie en pappie onze Amerikaanse vriendjes eens konden ontmoeten, en dat ze hielpen met de voorbereidingen van het feestje werd natuurlijk ook heel erg geapprecieerd!

Emma is dus 1 jaar geworden. We hebben het gevierd met een grote chocoladetaart, en naast alle cadeautjes uit Belgie kreeg ze van ons een kleurrijke fiets met plakkers van "Dora" erop. Nu blijkt toch wel zeker dat die fiets meer op maat is van Marie. ;-) Alleen is Marie er voorlopig nog een beetje bang van. Soms noemen we haar liefkozend ons "seutje". Dan is Emma een stuk dapperder. Ze heeft op een mum van tijd leren lopen (de eerste stapjes de dag voor haar verjaardag), is nergens bang van, en vandaag was ze zelfs betrokken in een gevecht met een ander kindje. 't Is te zeggen, dat andere kindje had haar in de wang gebeten, maar we veronderstellen dat dat andere kindje dan ook wel erg toegetakeld zal zijn...

Het is hier de laatste weken af en toe heel mooi weer geweest. Ideaal voor een zwemmetje met hele gezin na het werk. Amerika is nog zo slecht niet...

Little star...

2009-05-07T23:00:00.000-07:00

Na regen ...

2009-04-30T21:00:00.000-07:00

Deze week is er veel beter nieuws met betrekking tot Thomas' toekomstplannen. Eerst viel de toelatingsbrief van Portland State in de bus (hadden we eigenlijk al wel een beetje verwacht), en een paar dagen later vernamen we dat Thomas een van de gegeerde assistentschappen toegewezen krijgt. Zo'n assistentschap betaalt een beetje, maar is vooral interessant omdat je volledige inschrijvingsgeld van dat jaar kwijtgescholden wordt (voor een non-resident bedraagt dat zo'n $20,000 USD per jaar). Daardoor worden de studies dus ook financieel een beetje haalbaar. Het is nu dus vrijwel zeker dat we vanaf september terug een fulltime student/assistent in ons gezinnetje hebben. Nu alleen nog hopen dat onze visa probleemloos verlengd geraken.

Verder gaat het leven hier zijn gewone gangetje. De kindjes doen het allebei heel erg goed. Emma kan al flink rechtstaan, en zal waarschijnlijk snel kunnen stappen. Marie gaat overdag zonder pamper naar de kribbe, en soms komt ze zelfs met dezelfde broek weer naar huis. Marian moet hard presteren, maar doet haar job graag.

We proberen de Belgische cultuur hier ook wat ingang te laten vinden. Zaterdag hebben we voor een hele bende mosselen met handgesneden frietjes klaargemaakt. Iets waar we in Belgie misschien niet zo snel aan zouden beginnen, maar hier heb je toch net iets meer de drang om je land en cultuur op de kaart te zetten.

En natuurlijk kijken we ook uit naar de komst van mammie en pappie. We verwachten ze zaterdag. Als de varkensgriep nu maar geen roet in het eten gooit...

Waarom Thomas maar geen job kan vinden…

2009-04-17T20:54:00.001-07:00

Regelmatig krijgen we vragen over hoe de “job hunt” van Thomas verloopt. Vanuit België lijkt het misschien wat vreemd dat iemand met twee ingenieurstitels en een mooie werkervaring hier maar geen job lijkt te vinden. Vandaar een kleine toelichting en enkele ervaringen tot dusver.

Eerst en vooral, het is hier natuurlijk economische crisis zoals in de rest van de wereld, en Oregon heeft traditioneel al een hele hoge werkloosheidsgraad. Momenteel is deze 12.1% (slechts één Amerikaanse staat doet slechter). De jobs liggen hier dus niet voor het grijpen. Een “staffing agency” (soort van interim-bureau dat mensen ook aan permanente jobs helpt) waarmee we spraken, vertelde ons dat het momenteel vier open posities had voor de volledige staat… Vele jobs worden dan nog ‘s opgevuld door middel van netwerking, eerder dan via de “officiële” kanalen.

Nochtans vermoeden we hoe langer hoe meer dat dat niet het enige probleem is. Thomas heeft hier een soort van tijdelijk “studentenvisum” (tot september 2010) met bijhorende werkvergunning, dat weliswaar kan omgezet worden naar een meer permanent visum wanneer hij werk en visa-sponsering vindt. Het lijkt erop dat bedrijven daar momenteel op afknappen. De volgende passage komt uit een jobomschrijving op één van de vele jobsites :

ONLY US CITIZENS ARE ELIGIBLE TO APPLY
CANDIDATES ON VISA'S ARE NOT ELIGIBLE FOR HIRE TO THIS JOB
CLIENT PREFERS LOCAL CANDIDATES

En jammer genoeg staan zulke passages niet af en toe in een jobomschrijving, maar heel erg vaak. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier voor zover we kunnen nagaan niet over een job die de nationale veiligheid aangaat … In tijden van crisis vindt de doorsnee Amerikaan duidelijk dat “American jobs” naar “Americans” moeten gaan.

Vorige week leek het dan toch bijna raak. Een bedrijfsleider van een middelgroot bedrijf belde Thomas op voor een telefonisch interview dat erg goed ging. Op het einde van het gesprek was de man heel enthousiast, en wilde hij Thomas graag laten overkomen voor een echt interview ter plaatse. Sponsoring voor een H1B-vsium leek geen probleem. Hij moest alleen nog even afstemmen met HR… Gelukkig had Thomas het telefoonnummer van deze persoon gekregen (normaal gezien geraak je hier niet verder dan de website of de receptie), want er kwam geen telefoontje terug. Uiteindelijk bleek de persoon in kwestie een negatief advies van zijn HR-afdeling te hebben gekregen. Waarom was voor hem ook niet helemaal duidelijk. Zijn ze gewoon niet vertrouwd met dit type van visum, of is er een ander probleem? Nu heeft Thomas deze man zover gekregen dat hij dit nog ‘s zou bespreken met HR. En aangezien die man een foutje maakte bij het versturen van z’n mail, weten we ook wat hij juist gevraagd heeft :

“Just wanted to check and make sure I didn't misunderstand you regards to work permit. Here is specific data on work permit and immigration status. He has some unique skills that (if real) we have been looking for in X's group.”

Moet je hier nu blij mee zijn of niet? Het ligt dus niet aan vaardigheden, interviewtechnieken, of CV, maar aan een onaantrekkelijk visum. Nu denken jullie misschien : “Vermeld dat dan niet bij je applicatie!” Maar zo simpel is het allemaal niet. Vooraleer je CV de spamfilter van zo’n bedrijf passeert, moet je een hele lijst van vragen beantwoorden, en hierop liegen is ook nefast voor het verdere verloop van je applicatie…

En wat met tijdelijk werk? Wel, niet zelden worden zo’n contracten gebruikt om mensen aan te trekken met de bedoeling van ze achteraf permanent aan te nemen. En zelfs wanneer dit niet het geval is, gaat het op dit moment meestal om hyperspecialistische profielen (je moet bijvoorbeeld 10 programmeertalen kennen). Ook niet makkelijk dus…

Jullie zullen dus wel begrijpen dat we af en toe wat gefrustreerd geraken van deze situatie. Gelukkig hebben we tijdig een alternatief uitgewerkt. Het lijkt erop dat Thomas zal worden toegelaten aan PSU voor het MBA-programma. Hij had hiervoor dinsdag een interview, en dat ging goed. Gelukkig zijn er hier dus ook mensen en instellingen die diversiteit, en een verdwaalde Europeaan, wel kunnen appreciëren…

Pasen In Portland

2009-04-12T13:37:00.000-07:00

Een zalig Paasfeest toegewenst aan alle lezers van deze blog! Gelukkig hebben de klokken van Rome (of is het de "Easterbunny"?) ook de weg naar de Decora Lane weten te vinden...

Het begint hier nu af en toe flink te zomeren. Vorig weekend konden we genieten van prachtig weer, en dus hebben we uitstapjes gemaakt naar Canon Beach en de speeltuin. Marie heeft er volop van genoten. Emma was een beetje minder content, omdat ze moest afrekenen met een Roseola-infectie (ze is nog tot woensdag thuis gebleven). Oh ja, als je hier een ijsje bestelt, kan het wel eens gebeuren dat je geconfronteerd wordt met een gigantisch, afstotelijk gedrocht als hetgene op onderstaande foto. Onze goesting was meteen over, maar we kennen wel enkele mensen in Belgie die zich niet zouden laten ontmoedigen...

Aardrijkskundeles

2009-03-28T21:10:00.000-07:00

Go Blazers! D-fense!

2009-03-16T21:07:00.000-07:00

Het moet niet altijd een maand duren voor we nog eens iets van ons laten horen. Anders gaan binnenkort zelfs onze trouwste bloglezers afhaken. Hier dus nog wat Amerikaanse koetjes en kalfjes.

De examenkoorts en de overwinningsroes ten huize Plomteux-Verhelst hebben ondertussen beide plaats moeten maken voor een "back-to-business" gevoel. Het is dan ook maandag, Marian heeft het druk op het werk, Thomas heeft nog wel wat werk voor z'n toelatingsprocedure aan de unief, en is weer op zoek naar een job. Het huishouden en de kindjes vragen vanzelfsprekend ook aandacht. Lang genoeg gerelaxed dus. Dit weekend hebben we onszelf nog wel 's goed verwend.

Vrijdag zijn Marian en Thomas naar een NBA-basketbalwedstrijd gaan kijken. Marian had dit uitstapje georganiseerd als verjaardagscadeau voor Thomas. Het plaatselijke team heet de "Portland Trailblazers", en is het enige sportteam van onze stad dat nationaal iets betekent. En het moet gezegd : we kregen waar voor ons geld. Je zou denken dat vier quarters van 12 minuutjes zo voorbij zijn, maar die Amerikanen weten zo'n wedstrijd met behulp van time-outs en andere onderbrekingen te rekken tot een drie uur durend spektakel met nationale hymne, cheerleaders, spelletjes, reclame, ... Je ogen, je stem en je maag (want je moet naturlijk veel eten als je er echt wil bijhoren) krijgen geen vijf seconden rust. En je moet ook meeroepen "D-fense!" of "Let's go Blazers" als je geen ambras wil met de bomma die zich naast jou staat hees te krijsen. Een nuchtere Europeaan kan niet nalaten af en toe de wenkbrauwen te fronsen bij zo veel Amerikaanse drukte, maar we zijn toch wel blij dat we ook dit weer aan ons lijstje met ervaringen kunnen toevoegen. En joepie, de Blazers klopten de Nets nog in de laatste minuten...

Zondag hebben we dan een ritje naar Tillamook gemaakt. Een stadje aan de kust dat bekend is voor z'n Cheddarkaas, ijs, yoghurt,... We hebben er de fabriek bezocht en alles eens geproefd. Oh ja, groot nieuws : Marie wil ingenieur worden na het zien van zo'n mooie fabriek. Mission accomplished! ;-)

Halverwege vorige week waren we ook even bezorgd om Maries schoolcarriere. We hadden namelijk via de "De Standaard Online" vernomen dat kinderen in Vlaanderen vanaf 2009 verplicht een jaar kleuterschool in Vlaanderen moeten volgen vooraleer te kunnen starten in het lager onderwijs. Een maatregel om kansarmoede en leerachterstand terug te dringen. Echter, deze maatregel is net zo goed van toepassing op kinderen zoals Marie die niet meteen last hebben van kansarmoede (en laat ons hopen ook niet van leerachterstand). Ondertussen zijn we wel wat gerust gesteld. Er is een alternatieve mogelijkheid om toegelaten te worden via een taaltoets. Marie kan zich dus al beginnen voorbereiden op haar eerste examen als ze ooit in Vlaanderen wil school lopen. En wij die dachten dat het vooral in de VS was dat het buitenlanders soms moeilijk wordt gemaakt... ;-)

Ondertussen zijn we ook goede vriendjes geworden met Nico en Allison. Nico is een Belgische collega van Marian die al enkele jaren in de VS woont. Hij heeft een Amerikaanse vriendin, Allison, die net zoals Thomas appliceert voor het MBA-programma aan PSU. Thomas heeft trouwens veel hulp van haar gekregen bij de voorbereiding van zijn GMAT-test. Enkele weken geleden waren we nog bij hen te gast. Op het superlekkere menu van chef Nico stonden onder meer mosselen met echte Belgische frietjes en mayonnaise, evenals heerlijke desserten (vastgelegd op de foto door Nico). Vrijdag hebben we opnieuw afgesproken bij ons thuis.

Examens achter de rug!

2009-03-10T20:10:00.000-07:00

Tja... we hebben jullie de laatste tijd weer verwaarloosd, he! Maar daar waren zoals in onze vorige blog vermeld dan ook goede redenen voor. We moesten de eer van ons Belgenlandje hier immers hoog houden...

Eerst heeft Marian haar paper gepresenteerd op ISSCC. Dat is zo'n beetje de topconferentie in haar vakdomein, dus toch wel belangrijk dat je daar een goed figuur slaat. Thomas en de kindjes moesten het dus een vijftal daagjes zien te redden zonder hun supermama. Ze hebben het overleefd, zij het maar op het nippertje... Gezien de economische crisis zal Marian vermoedelijk niet veel moeten reizen de komende maanden. Dan is die crisis toch nog ergens goed voor... ;-)

Thomas, die maar geen respons krijgt op zijn sollicitatiebrieven (zijn applicatie voor de job die hij het meest geschikt vond, heeft na 53 dagen nog steeds de status "Evaluating job fit"), heeft het dan maar over een andere boeg gegooid. Hij heeft de afgelopen maand heel hard gestudeerd om toegelaten te worden voor een MBA-programma aan de Portland State University. Vandaag heeft hij hiervoor zijn laatste examen afgelegd. En de resultaten mogen er zijn. Voor de TOEFL-test behaalde hij110 op 120 (96-percentiel). Op de GMAT scoorde hij 760 op 800 (99-percentiel). Hoewel we pas eind april zullen weten of hij ook effectief toegelaten wordt, is dit wel een opsteker van formaat.

Marieke en Emma doen het hier heel goed. Emma kan sinds enkele weken kruipen, dus nu moeten we er constant over waken dat ze geen speelgoed van Marie inslikt. Ze is ondertusen ook tien maanden oud geworden. Marie leert veel Engels op de kribbe. Regelmatig hebben we discussies of het nu bijvoorbeeld "hondje", dan wel "doggie" is. We zullen nog hard op onze strepen moeten staan als we haar Nederlands op peil willen houden.

Onze oma heeft haar operatie achter de rug, en die is gelukkig goed verlopen. Ook alle testen zijn positief. Ze moet nu revalideren, en hoewel ze graag sneller progressie zou willen maken, hebben we toch de indruk dat het allemaal gunstig evolueert. We denken dan ook veel aan haar.

Onze reis naar Belgie ligt nu ook vast. We arriveren op 22 augustus, en vertrekken alweer op 7 september. We proberen een agenda op te stellen die ons toelaat om jullie allemaal te zien.

Druk druk druk...

2009-02-04T20:36:00.000-08:00

Enkele van onze meer trouwe lezers beginnen zich al af te vragen of we hier nog wel leven. Dringend tijd dus voor een update. De reden dat we zo weinig van ons laten horen, is dat we het heel erg druk hebben. Marian heeft de afgelopen weken aan een boek over haar doctoraatsthesis moeten werken, en moest tevens een conferentie voorbereiden. Thomas is, nadat zijn werkvergunning en SSN in orde waren, begonnen met jobs zoeken en solliciteren. Voorlopig echter zonder veel respons of succes. De economische crisis zorgt ervoor dat hier momenteel veel meer mensen worden ontslagen dan aangenomen. Bovendien is Thomas’ werkvergunning maar geldig tot september 2010, wat een extra handicap blijkt om een job op niveau te vinden. We geven de moed echter niet op, en bereiden al een backup-plan voor, namelijk terug gaan studeren. Thomas studeert nu om aanvaard te worden aan de Portland State University voor een MBA programma. De examens (TOEFL en vooral GMAT) zijn echter niet van de poes, en de uiterste datum om alle geloofsbrieven, examenresultaten, e.d. in te dienen is 1 april. Je merkt het, we zitten ook hier niet stil…

Als intermezzo hebben we dan nog ons theoretisch rijexamen afgelegd. Thomas had ervoor gestudeerd. Marian heeft zich op twee uur door hem laten klaarstomen zonder het boekje ook maar gelezen te hebben. Het is ooit omgekeerd geweest… Resultaat : allebei geslaagd. Marian met 88%, Thomas met 97%. Er zijn nu al twee examens die Thomas beter heeft afgelegd dan Marian, in zijn volledige carriere welteverstaan (omgekeerd is een beetje te veel om te tellen ;-)).

Een andere reden waarom we even een kleine informatiestop hebben ingelast, is dat we niet zo’n goed nieuws gekregen hebben van oma (de mama van Marian). Er werd borstkanker bij haar ontdekt (gelukkig in een vroeg stadium). Ze zal binnenkort geopereerd worden. We vinden het natuurlijk heel erg dat we er dan niet voor haar zullen zijn in Belgie… We zullen proberen om haar van hieruit zo goed mogelijk te steunen en hopen dat ze gauw en volledig herstelt!

Gelukkig hebben oma en opa hun reisje naar de VS niet moeten afgelasten. Ze zijn hier op 24 januari gearriveerd met een hele valies vol cadeautjes van het thuisfront. Marie heeft haar K3- en Nijntje-CD al heel veel opgezet, en is dol op haar nieuwe schoenen, trui en speelgoed. De kindjes genieten natuurlijk ook heel erg van de aanwezigheid van hun grootouders, al vindt Marie het wel allemaal heel verwarrend. En jammer genoeg is ze ook nog ‘s net ziek nu oma en opa er zijn. Het is ook heel leuk om na drie maanden nog eens van opa’s soep en andere kookkunsten te kunnen genieten. In de weekends maken we samen uitstapjes naar Portland, de kust, … We hebben voor de gelegenheid een 20 jaar oud Chevrolet-busje geleend van onze vrienden Ariel en Patrizia. In de week trekken oma en opa er samen op uit om de wijde omtrek van Portland te verkennen. Zij kunnen ons dan vertellen waar het de moeite is om eens langs te gaan… :-)

Oh ja, … Marie en de rest van haar klasje hebben de afgelopen maand ook nog een zangconcert opgevoerd voor de ouders. We zetten het filmpje ook op deze blog. Marie is het vierde kindje van links, dat het lied drie seconden eerder inzet dan haar klasgenoten…

Gelukkig Nieuwjaar!

2009-01-02T21:58:00.000-08:00

Waar hebben die wetenschappers het toch over? 2008 zou 1 seconde langer geduurd hebben... Welnu, wij hebben het getimed, en het heeft exact 9 uur en 1 seconde langer geduurd. We willen jullie in elk geval nog een gelukkig en voorspoedig 2009 toewensen, waarin jullie dromen en wensen werkelijkheid mogen worden!

Zelf hebben we de laatste uren van 2008 doorgebracht met ons viertjes. Thomas heeft voor de gelegenheid een klein feestmaal bereid (zalmbavarois, vispapillote, chocolademousse, rijstpap en creme brulee). De kleine vriendenkring die we hier al hebben opgebouwd gaat met de kerstdagen traditioneel naar hun familie (en dat is hier dikwijls niet bij de deur), en sowieso ligt het niet zo voor de hand om met kleine kindjes elders oudjaar te gaan vieren. Toch niet als de grootouders bijna aan de andere kant van de wereld wonen! :-) Nu ja, een beetje quality time voor ons gezinnetje is ook nooit weg. Zo hadden we eindelijk tijd om onze kerstcadeautjes te openen, die we door de sneeuw ook wat later hadden moeten kopen.

Wat quality time betreft worden we de laatste tijd verwend. Marian heeft on-Amerikaans veel verlof (zal de volgende maanden een pak minder worden). En ons reisje naar Vancouver is kunnen doorgaan! We hebben in totaal maar 1 uurtje vertraging gehad. Daar konden de reizigers die de dagen voordien of nadien een vlucht hadden geboekt alleen maar jaloers op zijn. Vancouver is een zeer mooie stad, omgeven door water en bergen, met een prachtig aanbod van gezellige restaurants en cafes, cultuur, winkels, ... Het deed ons een beetje Brits aan (in vergelijking met Portland). De sneeuw maakte onze buggy wel compleet nutteloos, en de stad was in onze ogen ook wat minder kindvriendelijk. Onze kindjes hebben toch genoten van het vele bootje varen, en busje en skytrain rijden (vooral Marie natuurlijk). Onze bezoekjes aan Waterfront, Gastown, Chinatown, Science World, Lonsdale Quay Market, Stanley Park en Granville Island zijn toch wel heel leuke herinneringen. We vragen ons af of we er ooit eens kunnen terugkeren in andere weersomstandigheden. Misschien in februari 2010 wanneer Vancouver de Olympisch Winterspelen ontvangt? De voorbereidingen aldaar zijn in elk geval al volop aan de gang.

(in Science world)

Vandaag zijn we toch nog maar 's naar Ikea gereden. We hebben extra kastruimte nodig om onze 23 dozen proper op te bergen... :-) Oh ja, en voor we het vergeten : Thomas heeft sinds dinsdag een werkvergunning. Nu nog een job vinden in deze economisch barre tijden....

Sneeuw sneeuw sneeuw...

2008-12-24T22:29:00.000-08:00

Jullie hebben het wellicht ook al vernomen via het journaal in Belgie : Het is hier de afgelopen week gewoon lekker blijven verder sneeuwen. Dit hebben ze hier nog nooit gezien! Marian is de laatste twee weken dan ook slechts twee keer op Intel geraakt. De andere dagen heeft ze van thuis uit gewerkt. Ook de kindjes zijn deze week noodgedwongen thuis gebleven. Op zondag zijn we eens tot aan het nabijgelegen winkelcentrum gewandeld. Niet dat er veel winkels open waren (o.w.v. de weersomstandigheden welteverstaan), maar de wintertaferelen waren wel komisch. Bijgevoegde foto van papa en Marie werd op de openbare weg getrokken. Nadien zijn de weersomstandigheden nog wat lastiger geworden.

We proberen ons dan maar zo goed als het kan bezig te houden in ons stulpje. De kerstboom versieren, een huisje bouwen in "gingerbread", met de play-dough spelen, ... We hebben afgelopen dinsdag ook maar sneeuwkettingen gekocht. Het was echt onverantwoord geworden om zonder te rijden, en het hamsteren ging ons niet zo goed af. Thomas moest er wel een mensenfile van ongeveer 40 meter tot aan de kassa voor doorstaan, want plots wil iedereen hier kettingen kopen.

We hebben een tijdje geleden ook een weekendje in Vancouver, Canada gepland met Kerstmis, aangezien we dan vier dagen vrijaf hebben. Omdat het plots niet meer zo zeker was of we daar wel met de auto zouden geraken op een verantwoorde manier, hebben we zondag dan maar vliegtuigticketten geboekt. Dat leek ons het verstandigste, maar... zal ons vliegtuig morgen wel kunnen opstijgen?

Jullie merken het, het avontuur is hier nog niet ten einde. We laten het niet aan ons hart komen. Vanavond hebben we lekker Kerstavond gevierd met kreeftensoep en fondue. Of we morgenavond in Canada zitten, dat zien we dan wel weer... We wensen jullie alvast een zalig Kerstfeest!!!

Sinterklaas en Koning Winter

2008-12-16T20:27:00.000-08:00

Sinterklaas was dit jaar in een gulle bui. Wellicht had die goede heilige man toch wel wat sympathie (of compassie) met onze kindjes die zich de laatste maanden zo hard hadden moeten aanpassen. Hij en zwarte piet hadden zich zelfs de moeite getroost om het speelgoed uit Mechelen over te brengen. Marie was ook danig in haar nopjes met haar nieuwe poppenhuis. Emma haar moment kwam een dagje later, toen we haar 7de vermaanddag vierden.

Ondertussen zijn bijna alle dozen uitgepakt, en hebben de meeste spullen een plaatsje gekregen in ons appartementje. Het is daardoor wel wat overvol geworden, maar voelt toch ook wat meer als "thuis" aan.

Koning Winter heeft hier een eerste ferme prik uitgedeeld. Eind vorige week hoorden we al de eerste waarschuwingen dat we onze verplaatsingen tot een minimum dienden te beperken, dat er zo veel mogelijk van thuis uit diende gewerkt te worden, dat de creche misschien zou worden gesloten, dat we moesten zorgen dat we eten in huis hadden,... Aanvankelijk dachten we nog dat die Amerikanen wat overdreven. Zo hebben we het aangedurfd om zaterdagavond nog naar het noordoosten van Portland te rijden voor een "Eggnog party". Juf Kelsey (van het kinderdagverblijf) was voor de gelegenheid onze babysit.

Zondagmorgen lag er dan een prachtig romantisch sneeuwtapijtje. Marie en mama hebben ervan geprofiteerd om een korte wandeling te maken. Overdag hebben we kerstversieringen in zoutdeeg gemaakt, en 's avonds wilden we een bezoekje brengen aan de plaatselijke chinees, normaal op wandelafstand. Het charmante winterweer was ondertussen echter ontaard in een kleine sneeuwstorm. Toen we dan helemaal verkleumd bij de chinees aankwamen, bleek die gesloten te zijn o.w.v het sneeuwweer. En alsof dat allemaal nog niet genoeg tegenslag was, galmde Frank Sinatras "Let it snow, let it snow, let it snow" sarcastisch door de straatluidsprekers. Uiteindelijk hebben we dan toch beschutting gevonden bij de Italiaan. Het was trouwens indrukwekkend om te zien hoe een zaak die normaal overvol zit nu amper clienteel had.

Maandag lag het openbaar leven hier ook zo goed als stil. Marian werkte thuis. De kindjes hebben we toch maar naar de creche gebracht (die dichterbij is) zodat er toch in rust gewerkt kon worden. En ook voor de volgende dagen wordt er nog gevaarlijk winterweer aangekondigd, en weten we niet of we op het werk geraken en of de creche open zal zijn. We hebben voor de zekerheid toch maar wat gehamsterd...

Blij weerzien na 6 weken...

2008-12-02T21:19:00.001-08:00

Zes weken heeft het geduurd, maar eindelijk zijn de 23 dozen die we verscheept hadden op 20 oktober gearriveerd! Thomas is ze gisteren gaan oppikken met een nogal groot uitgevallen vrachtwagen(tje). Je moet hier altijd oppassen als je een voertuig huurt, want voor je ‘t weet, smeren ze je ongevraagd een gratis “upgrade” aan omdat het kleinere model niet in voorraad is. Nu goed, er zijn geen accidenten gebeurd, we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een kerstboom in te slagen, en de inboedel waar we zo lang op gewacht hebben, staat in de woonkamer te wachten om uitgepakt te worden. Hopelijk krijgen we het allemaal wat opgeborgen in ons mini-appartement.

Het verlengde weekend (4 dagen is hier echt wel redelijk uitzonderlijk) was ook weer zeer de moeite. Donderdag waren we te gast bij Nico, een Belgische collega van Marian, en zijn Amerikaanse vriendin, Allison, voor een traditionele, en heerlijke Thanksgiving-maaltijd waarbij een gevulde kalkoen natuurlijk niet mag ontbreken. Een deel van de familie en vriendenkring van Allison en Nico was er overigens ook (sommigen zelfs overgevlogen). Op Thanksgiving mag blijkbaar niemand alleen vieren. Het is een familiefeest bij uitstek, hier nog meer dan kerstmis. We hadden weer ‘s geluk! Een andere uitschieter was ons bezoek aan de Multnomah Falls en omliggend natuurgebied op zondag. Zoek Thomas, Emma en Marie op het brugje...

Met de kindjes is alles heel goed. De fotograaf is op de kribbe langsgeweest voor klasfotos.

Emma heeft een eerste tandje gekregen, en Marie proberen we warm te maken voor het nakende Sinterklaasfeest door een beetje training vooraf. Braaf zijn, schoentje zetten, liedjes zingen, snoepje krijgen, ... Voorlopig is ze nog geen al te grote fan.

Verenigde naties...

2008-11-24T20:09:00.000-08:00

Het is weer eens dringend tijd dat we het thuisfront iets van ons laten horen. Er zijn immers twee weken voorbijgevlogen sinds onze laatste update. Het was toen Wapenstilstand, dus in Belgie had iedereen verlof, terwijl wij (nu ja, Marian dan toch) moesten werken. Eind deze week zijn de rollen omgekeerd. Donderdag en vrijdag vieren wij lekker Thanksgiving, een feest dat ze in Belgie nog moeten uitvinden. We zijn zelfs op twee plaatsen uitgenodigd om mee te komen vieren (en hebben één uitnodiging dus niet kunnen accepteren)...

Maar eerst terug naar vorige week. Die eindigde niet zo super, vermits Emma nogal ziek was. Gelukkig is papa nog thuis, en kon hij haar dus twee dagen opvangen. 's Nachts werd ons niet altijd veel rust gegund. Een doktersbezoek afleggen zonder een medische verzekering (die nog administratief verwerkt moest worden) bleek ook geen sinecure. Ondertussen is alles wel terug in orde met Emma en met onze verzekering.

Toch vonden we op zaterdag nog voldoende energie om naar Oregon Zoo te trekken. Een prachtige ervaring, vooral voor Marie die maar niet genoeg kon krijgen van het pasgeboren baby-olifantje Samudra, de zebra's met streepjespyjama's, de pinguins, beren, panters, ... En dan te bedenken dat veel van die dieren hier nog in het wild leven. Wij hebben toch maar een jaarabonnement voor de zoo gekocht voor ons gezinnetje, want dat lijkt ons de veiligere manier om in contact te komen met deze prachtige dieren. Deze mooie dag werd afgerond met een bezoek aan de plaatselijke Italiaan.

's Zondags waren we uitgenodigd bij onze Italiaanse vrienden voor een "Thé Party" (uitspraak op z'n Italiaans Amerikaans). Op die manier werd onze kennissenkring weer een stukje internationaler. Enkele van de aanwezige nationaliteiten : VS, Puerto Rico, Japan, Pakistan, ... De meeste mensen die we hier ontmoeten zijn kinderloos, hoewel ze meestal niet jonger zijn dan wij. Overbodig te zeggen dat Emma en Marie vaak de sterren van de avond zijn, en zich al die aandacht graag laten welgevallen.

Donderdag waren we vier jaar getrouwd voor de wet. Reden genoeg om onze kindjes een avondje te laten verwennen door Veronica, en zelf eens romantisch uit eten te gaan. Het was ons eerste avondje zonder de kindjes sinds onze aankomst hier. Voor mensen die graag eens een stapje in de wereld zetten, toch wel een aanpassing. Maar we laten het niet aan ons hart komen, en genieten ervan dat we nu nog meer samen zijn met ons gezinnetje.

Dit weekend werd dan deels ingevuld door enkele meer praktische aangelegenheden. 's Avonds bezochten we met de officieuze Verenigde Naties (Iran en Griekenland waren nu ook van de partij) Pizza Scholl. Kennelijk de beste pizza die in Portland te vinden is (dixit onze Italiaans-Amerikaanse vrienden). Gisteren mochten we dan weer bij een Pakistaanse collega van Marian lunchen. Jullie merken dat ons sociaal leven hier ook weer stilletjes op gang komt. Als we niet oppassen zijn we hier binnenkort ook moe na een weekend... ;-)

Emma 6 maand!

2008-11-11T21:36:00.000-08:00

Op de dag die de geschiedenis zal ingaan als die waarop senator Barack Obama verkozen werd tot 44ste president van de Verenigde Staten, vierden wij Emmas 6de vermaanddag. We vierden zo lang dat we dit historische moment ei zo na misten. Van een spannende verkiezingsnacht was er dus absoluut geen sprake. We hebben toch maar een glaasje Cava gedronken op "onze" nieuwe president.

Dit weekend zijn we zaterdag opnieuw naar Portland getrokken. We bezochten er de grootste speelgoedwinkel van de stad om een kleine prospectie te houden voor het nakende Sinterklaasfeest. We konden niet nalaten Marie nu alvast een buggy'tje cadeau te doen. 's Avonds gingen we uit eten met een superleuk Italiaans koppel, enkele van de weinige vrienden die we hier momenteel al hebben.

's Zondags hebben we de kust dan een beetje verkend. Die ligt op ongeveer een uurtje rijden, en is totaal verschillend van onze Belgische kust. Woeste rotspartijen, kliffen, grote niveauverschillen, prachtige baaien en stranden, en allemaal nog tamelijk onbezoedeld. Het weer was van een bijna stormachtige en mistige aard, wat het maken van foto's bijna onmogelijk maakte, maar de mystieke sfeer en ruigheid van de natuur maakte toch wel indruk op ons. Een vette pannekoek en een fruitpapje zetten ons weer met de natte voetjes op de grond.

Het valt trouwens op hoe snel je hier middenin de natuur zit. Op vijf minuten rijden zit je al temidden van prachtige landschappen. En je hoeft de mooie plekjes niet op te zoeken, want het is bijna overal mooi. De steden en suburbs kunnen ons voorlopig nog wat minder charmeren. Wat dat betreft is Europa toch wel gezelliger vinden wij.

Een andere meevaller is de kindvriendelijkheid hier. Mensen maken voortdurende vriendelijke complimentjes over onze "zoontjes" (hun haartjes zouden dringend eens wat moeten groeien). Overal is men ruim voorzien van kinderstoeltjes, speelgoed en animatie. De meeste restaurants zijn eerder luidruchtig en niet al te sjiek, waardoor je je nooit moet generen voor slechtgeluimde of lawaaierige kindjes.

Er wordt ook al af en toe eens geinformeerd of Thomas al een job heeft gevonden. Wat dat betreft willen we de verwachtingen wat temperen. We gingen er sowieso vanuit dat dit even zou duren. De applicatie voor de werkvergunning is ingediend. Uiterlijk binnen 90 dagen krijgen we een antwoord. In afwachting gaan we zeker al wat bedrijven screenen en op zoek naar jobs. Effectief solliciteren is wat lastiger. Aangezien Thomas op dit ogenblik nog niet mag werken, is het voor veel bedrijven wellicht een beetje vergezocht om een sollicitatie nu al in overweging te nemen. Van krapte op de arbeidsmarkt is hier voorlopig immers geen sprake meer, maar dat hadden jullie misschien al opgevangen. Nu goed, we blijven hoopvol, maar het vroegst haalbare zal wellicht een job omstreeks januari of februari zijn. Er is voorlopig nog wel werk genoeg thuis. Zo is bijvoorbeeld onze verscheepte inboedel reeds geland op Amerikaanse bodem, en moet nu door de douane geraken. Joepie, binnenkort eten we niet meer met platieken bestek!

Eerste dag op Intel en creche

2008-11-03T20:49:00.000-08:00

Vandaag was het zover: de eerste werkdag voor Marian op Amerikaanse bodem, en de eerste dag voor de kindjes op de Amerikaanse kribbe.

Vanmorgen moest Marian al om 7h30 op Intel zijn. Daar begon ze in de voormiddag een “NEO class”. Op Intel wordt blijkbaar voor alles een acroniem gebruikt, en “NEO” staat voor New Employee Orientation. Tijdens deze orientatie werd ons duidelijk gemaakt hoe trots we mogen zijn om bij Intel te werken en hoe geweldig Intel wel niet is. Je kan het dus gerust beschouwen als een eerste brainwashing. Enkele slagzinnen uit de gegeven presentaties om dit te illustreren:
* We turn sand into gold.
* Intel inspires the innovations of tomorrow.
* We can spark ingenuity.
* … makes the world a better place!
Achteraf waren we natuurlijk volledig bekeerd en trots dat we hier nu werken. Het is toch geweldig dat Intel 300 miljoen processors per jaar maakt en dat zo 90% van ‘s werelds computers op Intel processoren draaien… Op deze NEO class kon tenslotte een vriendelijk, bijna vaderlijk, praatje van onze CEO Paul Otellini niet ontbreken…

Na de lunch (vandaag nog gratis, vanaf morgen niet meer), kon ik dan naar mijn eigen afdeling. Daar werd me een cubical toegwezen. Ik zit vanaf nu dagelijks in JF3 (het gebouw) - 2 (het verdiep), pole C6 (een soort x-y-coordinaat over alle cubicals). Na een praatje met mijn collega’s en een bezoekje aan het labo, zat mijn dag er al op. Ik kon zonder laptop (die ik pas morgen krijg) niet veel meer doen. Een praatje met mijn vrouwelijke collega Helen in de cubical naast me leerde me nog wel wat interessante “benefits” :
* gratis vers fruit elke dag
* gratis drankjes
* gratis fitness in ons gebouw (ben hem gaan bezoeken, ziet er goed uit, met dagelijks step, yoga, pillates, … lessen)
* kortingen bij allerlei winkels, restauranten,… in de buurt met mijn Intel-badge

De kindjes gingen vandaag voor het eerste naar de kribbe, meer bepaald het “KinderCare Learning Center”. Marie zit hier bij de “twos” en Emma bij de “infants”.
Dit is hoe Maries klas wordt omschreven:
Math and science skills developed with hands-on experiences
Thematic units that encourage curiosity, self-direction and confidence
Daily language experiences that support literacy and language development
En die van Emma:
Age-appropriate toys, games and music to stimulate development
Nurturing, personal care that builds trust and self-esteem
Stimulating activities and group interactions that encourage your child to play and explore, generating interest and curiosity as your child grows
Een hele boterham dus… In de praktijk bleek Marie zich goed geamuseerd te hebben vandaag. Ze zei op het einde al “byebye” tegen de juffrouw. Emma leek wat minder tevreden toen we ze gingen halen. Ze had wel wat moeten wenen vandaag, maar went hopelijk ook snel aan haar nieuwe vriendjes…

En Thomas… die ging vandaag een stofzuiger, strijkplank en strijkijzer kopen, en ontfermde zich over het huishouden. Verder bereidde hij zich mentaal en fysiek voor op de mogelijks lange verkiezingsnacht van dinsdag.

Auto... check!

2008-11-01T21:12:00.000-07:00

Hier is onze laatste aanwinst dan : Een rode Ford Taurus, bouwjaar 2002, 90.000 mijl (145.000 km) achter de kiezen, 6-cilinder benzine-motor, voorwielaandrijving, automatische versnellingsbak met vier versnellingen, air bags, air conditioning, CD-speler, … We mochten hem van de okazie-hadelaar al meenemen, hoewel we hem momenteel maar een check van 500$ konden voorleggen als voorschot (we wachten nog op geld dat vanuit Belgie werd overgeschreven). We zagen er naar verluidt “betrouwbare mensen” uit…

De auto moet ons vertrouwen nog wel wat winnen, maar vandaag heeft hij toch al met brio een ritje naar Portland en terug doorstaan. We hebben Portland nog maar heel oppervlakkig verkend, want het was nogal miezerig regenweer. Een uitgebreider verslag met foto’s volgt nog wel als we er zelf een wat beter beeld van hebben.

Sommigen van jullie vragen zich blijkbaar af of we iets merken van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Eigenlijk merken we daar vrij weinig van. Oregon is een heel liberale staat, en het is dus al lange tijd zeker dat Obama deze staat zal winnen. Er wordt dan ook praktisch geen campagne gevoerd. Natuurlijk volgen we hier wel elke avond het gevecht om de andere “toss-up states” via CNN. We plannen ook om de nacht van 4 op 5 november weer te “slapen” in onze zetel voor de TV, zodat we alles op de voet kunnen volgen.

Jullie informeren ook naar het weer. De eerste week dat we hier aankwamen, was het prachtig weer. Droog, en meer dan 20 °C. Dit weekend is het echter beginnen regenen, en volgens sommige locals is dat voor de volgende vijf maanden…

Bijgevoegd nog een luchtfoto van ons huisje. Wij wonen op de eerste verdieping, rechts van de linkse traphal (terras + 2 vensters ernaast) : http://maps.live.com/default.aspx?v=2&FORM=LMLTSN&cp=rkq2fj4rt39n&style=b&lvl=2&tilt=-90&dir=0&alt=-1000&scene=5567255&phx=0&phy=0&phscl=1&encType=1
Als je wat uitzoomt, zie je dat ons gebouw zich bevindt tussen het zwembad (verwarmd, maar nog niet uitgeprobeerd) en het speeltuintje (Maries favoriet, vooral de schuifaf...).

De oversteek

2008-10-29T09:47:00.000-07:00

Het is een tijdje geleden dat we nog van ons hebben laten horen, maar we hebben het dan ook afschuwelijk druk gehad de afgelopen drie weken. De eerste uitdaging bestond erin Marians doctoraatsverdediging voor te bereiden, en tegelijk onze volledige inboedel op te delen in drie categorieen, namelijk : verschepen naar Portland, stockeren in Geel, wegsmijten. Tussendoor moesten we natuurlijk langzaam aan afscheid nemen van een heleboel mensen die we een tijdje niet meer zouden zien. Zo nam Thomas op 14 oktober afscheid van zijn STI/P-collega’s in taverne De Neus in Stabroek.

Op 15 oktober was het dan de dag waar Marian vijf jaar naartoe had geleefd en gewerkt. Ze verdedigde haar doctoraat met verve, en kon dit nadien vieren op de receptie en etentje met de naaste familie en haar jury. De dagen nadien kwamen de inpak- en verhuisactiviteiten dan echt in een stroomversnelling. Soms tot in de late uurtjes. Gelukkig konden we in die periode rekenen op onze ouders voor de opvang van Marie en Emma. Maandag 20 oktober hebben we dan onze dozen naar de haven van Antwerpen gebracht, en de rest met een verhuiswagen naar Geel. We hebben ook nog een beetje tijd gevonden voor onze families, al was het niet veel…

Op 22 oktober hebben we Belgie dan tijdelijk achter ons gelaten. Het uitgebreide afscheidscommite zorgde ervoor dat dit een toch wel emotioneel moment werd. De vluchten waren vermoeiend, mede dankzij onze kindjes die deze beproeving al bij al goed hebben doorstaan. De zes koffers, twee stuks handbagage, twee buggy’s en autostoel die we ook nog bijhadden, maakten het er natuurlijk niet makkelijker op, maar uiteindelijk kwamen we na een dag van meer dan 24 uur vermoeid, maar heelhuids aan in het geboekte hotelletje in Hillsboro.
Vanaf 23 oktober zijn we dan gestart met het inrichten van ons appartementje. De lijst van benodigdheden is een beetje lang om hier op te sommen. Laat het ons erbij houden dat IKEA weer ‘s goed heeft verdiend aan ons. Tot en met maandag hebben we wel wat moeten kamperen. De enige twee meubels die we daarvoor al hadden was een kinderbedje, en een zetel die kon omgebouwd worden tot bed. Ondertussen begint ons appartementje er echt wel gezellig uit te zien (zie fotootjes hieronder), en kunnen we ons concentreren op meer administratieve zaken zoals Social Security Number, work permit, bank, verzekeringen,…

De mensen hier zijn behulpzaam, maar kunnen zich maar moeilijk verplaatsen in de leefwereld van een gestrande Europeaan. Het feit dat ons vorige adres een postcode heeft met vier cijfers i.p.v. vijf, zorgde bijvoorbeeld bijna voor een onoverkomelijk probleem in het computersysteem van de bank. Een VISA-kaart kunnen we hier evenmin krijgen, omdat we geen Amerikaanse “credit history” hebben. Om schulden te mogen maken, moet je dus in het verleden al eens schulden hebben gemaakt (en hebben terugbetaald). Als je nooit schulden hoefde te maken, ben je niet kredietwaardig. Rare jongens die Amerikanen… Het kopen van een auto staat eveneens hoog op ons TODO-lijstje.

Zoals jullie merken zijn we een identiteits-, liquiditeits- en mobiliteitscrisis nabij, maar verder is alles dus nog dik in orde!

Thomas' laatste werkdag

2008-10-06T11:56:00.000-07:00

Vandaag was het Thomas' laatste werkdag. De verschillende blokkades en bijhorende files maakten het wat moeilijker om nog een laatste keer op BASF te geraken. Ook voor Marian beginnen de dagen op MICAS af te korten. Vandaag haalde ze haar doctoraatsboekjes bij de drukker, en werd de laatste hand gelegd aan haar doctoraatspresentatie. Vanaf morgen hebben we dus tijd om de eerste dozen in te pakken. Volgende week hopen we een deel van onze inboedel op de boot naar Amerika te zetten. Een weekje later, op 22 oktober volgen we zelf.